30-5-21

Zonder oordeel

 

Een pittig onderwerp wellicht. Toch wil ik het graag onder de aandacht brengen. Hoe vaak betrap jij jezelf of een ander op het geven of hebben van een oordeel? Zoveel mensen zijn tegenover elkaar komen te staan. En waardoor en waarvoor? Omdat iedereen een eigen mening heeft en mag hebben, we leven in vrijheid. En toch zijn we geneigd om een ander van zijn of haar vrijheid te beroven. Hoe? Door te willen overtuigen van je gelijkheid, dat wat je doet is het beste, zo voelt dat voor jou maar voor de ander hetgeen hij/zij wel of niet doet ook.

 

Normen en waarden

 

Hoe ga jij om met andere overtuigingen, of de mening van iemand anders? Stoot je mensen af, trek je mensen door jouw mening aan? “Leef en laat leven” dat is wat ik enorm belangrijk vind. Ieder leeft het leven zoals hij denkt dat het goed is, fijn is of ‘gezond’ etc. In deze tijd hebben wij allemaal in meer of mindere mate met beperkingen te maken gehad. Daarin bestaat geen goed/fout. Al is die cultuur wel echt ontstaan. We zijn tegenover elkaar komen te staan. Er zijn “kampen” ontstaan, complottheorieën her en der en hoe je het ook went of keert, wat je ook gelooft het is allemaal angst.

 

Waar zijn de normen en waarden gebleven? Datgeen wat ons mensen zo uniek maakt, bereid om te delen, te geven en te mogen ontvangen. Het is zo belangrijk om elkaar in elkaars waarde te laten.

 

Eigen voorbeeld

 

Zelf betrap ik mij er ook vaak op dat ik gedachten heb die eigenlijk veroordelend zijn. Dat wil ik niet! Zoals ik hierboven al beschreef, geen keuze is goed/fout. Zolang jij hem maakt naar jouw geweten. Niemand jouw mening op willen leggen, je mag hem delen zonder jezelf op te dringen. Dat werkt averechts.

 

Zo merk ik ook met mijn chronische ziekte dat er heel wat meningen zijn. Iemand die de ziekte nauwelijks kent, beseft wat het inhoud weet wel de oorzaak. Dat vind ik zo knap! Het is soms moeilijk om te beschrijven hoe het voor mij voelt. Het doet mij pijn. Vorig jaar dacht ik nog: ‘Het valt alles mee en er is goed mee te leven’. Wel daar ben ik wel op teruggekomen. Vroeger had ik een vriendin die Crohn had, ik heb vaak gezien hoe ziek was, hoe futloos, vermoeid en belabberd ze kon zijn.

 

Nu ervaar ik het zelf. Morgen belt de arts weer, gaat de medicatie weer veranderen. Ik zit weer aan een hoge dosis Prednison. Daar baal ik enorm van.

 

Leerproces

 

Wat ik geleerd heb door mijn eigen ervaring, is om niet te snel te oordelen. Mensen niet in hokjes plaatsen, niet willen invullen voor een ander hoe het moet of “beter is”.

 

Ik ken daar een hele mooie uitspraak over, ik zal hem delen in het Engels. Hij is geschreven door: Marcus Aurelius.

 

“Everything we hear is an opinion, not a fact. Everything we see is a perspective, not the truth.”

 

Het is een van mijn favoriete citaten. Het is echt een leerproces om ‘oordeel loos’ te zijn in hoeverre dat mogelijk is. Maar ik wil het leren, keer op keer. En als ik val dan sta ik weer op en probeer ik het opnieuw.

 

 

Niets is vanzelfsprekend

Ik kamp door mijn ziekte met beperkingen, dan kan ik boos worden op mijzelf of de ziekte maar dat is niet helpend. Lekker naar het strand, gezellig uiteten, hardlopen etc. dat gaat nu even niet. Wanneer het weer kan weet ik niet.

 

Tot die tijd blijf ik zoeken wat ik wel kan doen, leren omgaan met de pijn, leren leven met medicatie (zo lang als nodig is), leren leven met kritiek of meningen van anderen dat is wat ik wil.

 

Niets is vanzelfsprekend. Geniet van dat wat je kan, op jouw manier!

 

 

Veel liefs!

 

 

Zonder oordeel
Getagd op:                            

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.