16-05-2021

Acceptatie

 

Wanneer ik denk aan het woord acceptatie, voel ik een soort weerstand. Ik moet dus iets accepteren, of wil ik het accepteren? Sommige situaties kan ik vrij makkelijk accepteren maar om bijvoorbeeld ziekte te accepteren en verlies, dat is een heel ander verhaal. Welk gevoel komt er bij jou meteen omhoog als je het woord acceptatie leest/hoort? Wat ben jij aan het leren op dit vlak?

 

Neem nu het leven van alle dag. Sinds 1,5 jaar is er toch behoorlijk wat veranderd in de hele wereld. We hebben te maken met verlies, op allerlei gebied. Verlies van onze mogelijkheden om lekker te gaan eten bij vrienden of in een restaurant, verlies van dierbaren die zijn overleden, verlies van werk en/of inkomen, het niet meer kunnen sporten in groepsverband in de sportschool, of überhaupt het sporten en ga zo maar door.

 

Worsteling

 

Voor mij is acceptatie zoals hierboven beschreven een hele worsteling. Ik heb moeite met veranderingen. Als kind moest ik mij wel snel aan kunnen passen gezien mijn leefomstandigheden destijds. Maar nu ik volwassen ben, op mijzelf woon en mij in een andere situatie bevindt heb ik grote moeite met heftige veranderingen. Toch ontkom je daar niet aan in het leven. In mijn ogen lijken anderen hier vaak zo makkelijk mee om te gaan, echter weet ik niet wat er in iemand omgaat. Misschien denken mensen dit ook wel van mij. Aan de buitenkant lijk ik rustig en pak ik van alles aan om mijzelf bezig te houden. Iedereen handelt op zijn/haar manier op bepaalde situaties, afhankelijk van o.a. opvoeding, overtuigingen, levenslessen, levenswijsheid, kennis en veerkracht.

 

Ik accepteer niet zomaar iets in mijn leven. In eerste instantie zal ik er alles aan proberen te doen om iets niet te laten gebeuren, iets te bewijzen, iets proberen te behouden etc. Herken je dit? Uit alle macht probeer ik alle ballen op te houden, koste wat het kost. Ik pluk daar nu de vruchten van. En die worsteling die daaruit voort is gekomen is groot. Ik worstel mij door de dagen heen, door gevoelens heen, door rouwverwerking heen.

 

Niemand leeft jouw leven

 

Onthoud dat niemand maar dan ook helemaal niemand, jouw leven leidt. Jij bent uniek, jouw leven is uniek, de weg die jij gaat is uniek en jouw keuzen zijn dat ook. Oordelen heeft geen enkele zin. Je kunt situaties gewoonweg niet vergelijken met elkaar. Wanneer twee mensen ziek worden (al is het dezelfde ziekte), dan nog gaan deze personen allebei op een geheel eigen manier om met hun ziekte. Dat geld ook als jij je baan hebt verloren, dierbaren bent verloren of iets niet meer kunt wat je vroeger wel kon. Dat laatste is nu aan de orde in mijn leven.

 

Zoals velen wel weten is sport erg belangrijk voor mij. Het geeft mij werkelijk een goed gevoel, een voldaan gevoel en een ongelofelijk gevoel van voldoening. Door mijn ziekte Colitis Ulcerosa en daarbovenop het Coronavirus wat ik heb gehad, is mijn leven totaal veranderd. Ik ben zo moe. Ik kan niet sporten. Een half uur lopen is al veel en pijnlijk. Mijn leven is niet te vergelijken, niemand kan daarover oordelen. Alleen ik weet wat ik voorheen kon, wat het met mij deed en wat deze nieuwe situatie met mij doet.

En het zomaar accepteren kan ik niet…

 

Loslaten

 

Bij acceptatie denk ik meteen aan loslaten. Er is iets dat je los moet laten, wil je iets kunnen accepteren. Ten eerste denk ik aan het loslaten van ideaalbeelden. Dat wat je voor ogen had, wellicht had gepland, gedroomd of had willen bereiken. Ten tweede denk ik dan aan het loslaten van de meningen van andere mensen. Wil je iets kunnen accepteren voor jezelf, doen de meningen van anderen er even niet toe. Het is jouw leven en jij alleen weet wat nodig is om het te leven zodat je er voldoening uit haalt.

 

Als laatste en derde punt denk ik bij acceptatie aan rust en het omarmen van jezelf of de situatie. Wanneer je op het punt bent gekomen dat je hetgeen gebeurd is, een plekje hebt gegeven, accepteer je jouw nieuwe situatie. Het creëert ruimte en dat kan je rust geven. Je omarmt jezelf en het leven meer.

 

“Je laat los wat was, je laat wat is, je laat los aan wat had kunnen zijn.”

 

Strijden

Als ik kijk naar mijn situatie, weet ik dat ik mezelf niet zomaar “gewonnen” geef om zo te zeggen. Ik geef niet op voordat ik echt zeker weet, dat iets niet haalbaar is. Tot die tijd zal ik blijven strijden om te zien wat wél kan. Ik leg mij ergens niet bij neer zonder dat ik van mijzelf kan zeggen, ik heb alles uit de kast gehaald om al het mogelijke eruit te halen. Dan spreek ik in dit geval over mijn ziekte. Het mag mijn leven niet bepalen. Al heeft het een enorme impact en zal ik gaandeweg leren en accepteren dat ik het heb en het aanwezig is. Dat wil niet zeggen dat ik de grenzen hierin niet opzoek.

 

Ja, ik wil luisteren naar mijn lichaam maar nee, ik geef dingen niet zomaar op. Mijn doel is om uiteindelijk toch weer te kunnen gaan kickboksen, zij het dan maar in de sportschool en niet meer in de ring, in eerste instantie zal dat laatste mijn doel zijn. Pas wanneer ik merk aan mijn lichaam dat het niet goed is voor me, dan zal ik dat accepteren. Niet omdat men dit zegt. Ik zal strijden. Strijden om datgene te kunnen blijven doen wat mij in het verleden geholpen heeft en waar ik bij van werd.

 

Hier liep ik zelfs op krukken een groot deel van de Gellértberg (Géllert-Hegy) op in Boedapest, om het vrijheidsbeeld van dichtbij te zien.

 

 

 

 

 

 

 

 

Wat zijn jouw levenslessen? Heb jij affirmaties die jou helpen om het leven zoals het is te accepteren?

 

 

 

 

 

Laat het me weten door een berichtje achter te laten 😉

 

 

 

 

 

 

Acceptatie
Getagd op:                        

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.