2-3-21

Vanzelfsprekendheid

 

Wat zegt dit woord jou? Wat neem jij allemaal aan als vanzelfsprekend? Vaak denk je er niet eens bij na, je leeft je leven en alles loopt “gewoon” door. Er zijn momenten dat je op de automatische piloot staat misschien. Dan besef je niet goed wat er eigenlijk gebeurt, je bent niet werkelijk in het moment. Je rent door van het ene naar het andere moment. Totdat er iets gebeurt, iets dat je wereld stilzet.

 

Heeft de corona pandemie jouw wereld stilgezet, verandert, somber gemaakt of je met de neus op de feiten gedrukt?

 

Mijn leven is stilgelegd door COVID-19 maar daarnaast door een diagnose: een auto-immuunziekte namelijk Colitis Ulcerosa. En dat te midden van de pandemie.

 

Bewust leven

 

Vorig jaar was het een heftig jaar. Voor heel veel mensen betekende dit het einde van een vanzelfsprekend leven. Dagelijks naar je werk, avondjes uit eten, eten bij vrienden, naar het theater, naar de sportschool of je sportclub, naar de kapper, een cursus, de sauna en zo kan ik nog wel even doorgaan.

 

In juni 2020 werd er Colitis Ulcerosa vastgesteld. Ik kan je vertellen dat ik er toen nog niet zo zwaar aan tilde. 

Het maakte wel dat ik bewuster ging leven. Ik dacht na over mijn levensinvulling. Wat de balans al die tijd is geweest in mijn leven. Mede door mijn therapie kwam ik erachter dat mijn leven zwaar uit balans was. Een gebied waar dus veel in te winnen valt voor mij.

Ik zoek nu nog meer dan anders, de rust op in de natuur.

 

 

Einde van de MBT-behandeling

 

Eind december begonnen de klachten weer toe te nemen, ik kreeg heftige buikpijnen, moest vaker naar het toilet en was vaak misselijk. Ik kreeg Klysma’s met Prednison en daarmee leek het wel weer onder controle te zijn.

Ik sloot mijn MBT-therapie af met de mededeling dat ik mij wilde gaan focussen op lichamelijke gezondheid en herstel. De stress die COVID mij bezorgd had was enorm, evenals de depressie waar ik doorheen ben gegaan en ook de opname op de PAAZ van 6 weken. Ik wilde echt niet meer leven, toch ben ik daardoor heen gekomen.

2021 brak aan. De MBT-behandeling sloot ik geheel in eigen stijl af. Voor iedereen een eigen cadeautje gemaakt. Ik ben hout gaan branden, een symbool en tekst voor iedereen echt een uniek stuk wat past bij wat ik heb geobserveerd. Ook voor alle therapeuten had ik iets gemaakt. En natuurlijk; want dat kan bij mij niet ontbreken, een persoonlijk gedicht voor iedereen. Zij waren erg onder de indruk. In eerste instantie dachten ze dat ik stopte met de therapie omdat ik toch wel vaak, lijnrecht tegenover de therapeuten stond. Ik zat niet altijd even fijn in mijn vel. Ik had juist de beslissing genomen om te stoppen om te werken aan mijn lichamelijk herstel.

 

Bij mijn afsluiting haalde ik ook de kunst uit Japan aan: “Kintsugi”. Dit staat voor het repareren van keramiek met goud-of zilverkleurige lijm. In de Japanse schoonheidsleer dragen de sporen van de breuk en herstel bij aan de schoonheid van een voorwerp.

 

Dus daarbij zei ik: “Je bent mooi zoals je bent, gooi niet je hele verleden weg want het siert je juist. Daardoor ben je wie je nu bent, je bent goed. En alle ‘scheuren en breuken-littekens’ maken jouw uniek zoals het goud in de breuklijnen van de gebroken keramiek. Je straalt en je mag gezien worden met alles wat je hebt meegemaakt!

 

Begin 2021

 

Voor 2021 had ik heel wat plannen, waarvan de grootste het deelnemen aan de training ervaringsdeskundige en de opleiding vervolgens volgen op hbo-niveau. Dat is mijn droom!

Tevens zag ik voor het eerst echt weer uit naar de toekomst. Ik wil mensen helpen, ondersteunen en coachen!

 

Ik had zelfs een bucketlist aangemaakt voor 2021. Maar zoals je in mijn vorige blog hebt kunnen lezen, is het jaar niet best begonnen voor mij. Dat is erg zacht uitgedrukt. Ik heb COVID-19 doorstaan, maar ben zeker nog niet hersteld. Ik ruik en proef nog altijd niets. En het ergste is nog de spierpijn in mijn bovenbenen, alsof ze in brand staan. Daarnaast de vermoeidheid, echt extreem. Dit komt bij mij boven op mijn Pan Colitis. Dus de vermoeidheid is echt killing!

 

 Mijn dromen, wensen en plannen heb ik terug in de ijskast moeten zetten. Ik weet gewoon niet waar ik nu aan toe ben. Dat waar ik vanuit was gegaan, wat vanzelfsprekend was, is weggevaagd. Mijn leven staat echt op zijn kop. Ik leer geduld, meer balans brengen in mijn leven en energie te verdelen maar het is echt niet zoals ik had gehoopt. Ik wilde vooruit en mijn toekomst opnieuw invullen. Maar niets is vanzelfsprekend. Neem niets zomaar voor lief, niets is blijvend. In een klap kan je leven een onwerkelijke wending nemen!

 
Vooruitzichten

Hoe sta ik er nu voor? Wel, de opvlamming is nog altijd niet onder controle. Begin vorige week heb ik wederom gebeld met mijn MDL-Verpleegkundige. Er waren twee keuzen; langer door met hoge dosis Prednison of aan het infuus; een Remicade infuus. In de eerste 6 weken 3 keer en vervolgens om de 6-8 weken, voor nog onbepaalde tijd. Aangezien mijn klachten bij 30mg Prednison en zelfs bij 40mg nog aanwezig waren, koos ik voor de laatste optie.

 

Gisteren had ik mijn 1e Remicade infuus. Ik vond het spannend. Maar het is meegevallen gelukkig en hopelijk blijft het zo.

 

Aan het infuus  
Remicade

       

 

In juli zou ik bij PSYTREC onder behandeling komen voor een 2-weekse traumatherapie behandeling. Dit heb ik verzet. Ik weet niet hoe dit jaar zal lopen maar ik weet één ding wel:

 

“Ik neem niets zomaar meer als vanzelfsprekend”.

 

Ik geniet nu van de kleine dingen, de zon die door mijn ramen naar binnen schijnt, kaarten die ik mag ontvangen van familie en vrienden. Zo lief! Dat steunt mij enorm!

En ik geniet van mijn grootste schat: Twinkle mijn lieve kater die sinds december in mijn leven is gekomen. Hij voelt mij heel goed aan, komt bij me liggen en knuffelen. Het is een echte troost voor mij!

 

 
 
Dankbaarheid

 

Zo alsjeblieft sta elke dag even stil bij dat wat je hebt. Wees dankbaar ondanks alles wat kan wankelen. Heb lief wie om je heen staat, heb lief wat je doet, geniet van alle kleine momenten met je gezin, in je werk, met je vrienden etc. Al is het van een telefoongesprek.

 

Niets is blijvend, niets is zeker. Alleen jouw dankbaarheid staat vast. En dat is waar je invloed op hebt. Je hebt invloed op hoe je omgaat met tegenslagen.

 

Ik heb gekozen om de zon te blijven zien. Het boek “Verpleegkunde en het Neuman Systems model” is uitgekomen in de tijd dat ik COVID kreeg. Hierin ben ik medeauteur van hoofdstuk 5.5. En dat is echt een hele eer! Ik zal dit boek later met jullie delen.

 

Tevens ben ik iemand gaan begeleiden in het leren van de Nederlandse taal. Nu 1 keer per week en als het beter met mij gaat wil ik hem twee keer gaan “begeleiden”.

 

En vandaag hoorde ik dat ik ben uitgekozen voor een interview voor het blad Crohniek. Ook daar zal ik later meer over vertellen.

 

Voor nu wens ik jullie een fijne avond!

 

Geniet, sta eens even stil bij je leven en probeer eens op te schrijven waar je zoal dankbaar voor bent.

 

Want niets is vanzelfsprekend!

 

 

 

Vanzelfsprekendheid
Getagd op:                                    

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.