6 feb. 21

Langere leestijd: Ong. 10 minuten

De donkere wolk is losgebarsten


Hallo lieve lezers,


Ik ben een tijdje uit de “lucht” geweest. Ik hoop dat het goed gaat met jullie, ondanks alle bizarre omstandigheden. Op dit moment ga ik zelf door een erg donkere periode heen! Zoals jullie hebben kunnen lezen in al mijn vorige post, heb ik uitermate voorzichtig geleefd en mij zo goed en kwaad het kon, aan alle maatregelen gehouden. Toch is de donkere wolk boven mijn hoofd losgebarsten!

 

Hoe gaat het momenteel bij jullie? Houden jullie je hoofd nog boven water? Lukt het je nog, je huishouden bij te houden, te werken, te zorgen voor je gezin en ook nog eens aan je eigen gezondheid en rust te denken?

 


Endoscopie


Een aantal weken geleden voelde ik mij niet lekker, ik was erg misselijk en had weinig eetlust. Ik kreeg enorme buikpijn aanvallen, ik kon er niet door slapen, eten, het hield me in zijn greep. Toen de bloedingen kwamen op het toilet wist ik dat het weer foute boel was. Ik durfde de MDL-arts niet te bellen. Ik was bang voor nieuwe medicatie of voor een nieuwe scopie. Maar ik hield het niet meer uit! Ik viel af, voelde mij steeds zwakker worden en de pijn was inmiddels ondraaglijk. Dus het telefoontje kon niet uitblijven.

 

Er werd meteen actie ondernomen. Een nieuwe endoscopie werd gepland, ik kon binnen drie dagen al terecht! Maar nee, dan moest ik naar het ziekenhuis!!! Ik moest aan de voorbereiding beginnen voor het onderzoek. Dat wil zeggen aan de laxeertabletten etc. En dat terwijl ik alweer was afgevallen. Maar wat moet dat moet, nietwaar?

 

Vrijdag 22 januari had ik de endoscopie; een halve van de endeldarm en een stukje van de dikke darm. Tijdens dit onderzoek zag alles er piekfijn uit! Geen ontstekingen of afwijkingen te zien. Twee dikke duimen gingen omhoog van de MDL-arts, die het onderzoek uitvoerde. Maar hoe kon het dan, dat ik mij zo ziek voelde? Ik was lijkwit en misselijk. Maar goed toch naar huis gestuurd.

 


Ziekenhuisopname


Na het “positieve” nieuws, bleef ik ongerust. Ik werd zieker met het uur. Het toilet was mijn vast honk geworden en ik crepeerde van de pijn! De bloedingen werden enorm, eten lukt niet en bleef niet binnen. Man, wat voelde ik mij beroerd. Maar ik durfde niet te bellen naar de spoedeisende hulp. Want wie wil er nu in deze tijd naar het ziekenhuis?

 

Tot het zondag zo slecht ging en ik niet meer kon. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Een vriendin van mij is verpleegkundige en drong erop aan de spoed te bellen en een tas klaar te maken voor het ziekenhuis…

 

Ik belde de spoed en legde de situatie uit. Ik vertelde over mijn angst voor COVID-19 en dat ik daarom niet wilde komen. “Mevrouw, u moet komen deze klachten zijn niet goed en u moet nader onderzocht worden. U kunt per direct naar de spoed komen”. Ik huilde.

 

Een vriendin bracht mij naar het ziekenhuis met mijn “noodtas” op de achterbank. Gelukkig werd ik snel geholpen. Ik voelde mij net een vaatdoek. Ze namen bloed af, temperatuurde mij (koorts) en toen moest ik wachten…. 2 uur gewacht op een bedje alleen in een kamer.

 

De uitslag was bekend; ontstekingswaarde van 68. Normale waarden liggen onder de 10! Dus ik ontkwam er niet aan; ik moest opgenomen worden!

 

 


De opname


Zo denk je veilig thuis te zitten, en ineens ben je dan in een omgeving waar je niet wil zijn. Het leven kan zo snel veranderen. We hebben het niet in de hand, geen controle over. Ik probeerde altijd uit alle macht alles te controleren en in de hand te houden, wel daar is geen beginnen aan. Herken je dat? Je doet alles zo goed mogelijk, je houdt alle ballen op én toch gebeurt dan net dat ene, waar je geen enkele invloed op hebt. Hoe frustrerend kan dat zijn?

 

Ik moest alles loslaten en mij overgeven aan de zorg van de verpleegkundige. Opnieuw moest ik mij voorbereiden op een endoscopie; nu van de gehele dikke darm. Zondagavond meteen aan de laxeermiddelen en maandagochtend. Ik bleef ontzettend veel bloed verliezen, alle kleur was uit mijn gezicht; ik was echt een dood vogeltje. Had geen energie meer, kon niet anders dan alles loslaten. Te verzwakt. Geen tijd om na te denken.

 

Omdat ik buikloop had werd ik uit voorzorg in quarantaine gelegd, met een plakkaat op de deur! Te bizar voor woorden, heel akelig! Dat wat je op het nieuws ziet, wordt ineens werkelijkheid. De endoscopie ging ondanks het bloedverlies toch door. De uitslag was schokkend! Als ze die vrijdag 8 cm verder hadden gekeken, hadden ze de ontsteking ontdekt! Twee derde, van de dikke darm is ontstoken, van de Caecum tot en met de hele colon Transversum!

 

Dit wordt Pancolitis genoemd.

Hele heftige “opvlamming” dus.

Alle bellen gingen af, ik werd meteen aan een infuus gehangen.


Het verloop van de opname

Zoals je misschien kunt begrijpen, schrok ik enorm van deze uitslag! Al wist ik intuïtief al wel dat er iets aan de hand was. Maar het verklaarde waarom ik zo ziek was. Ik kreeg meteen een Prednison infuus (40mg), erna een Kaliuminfuus en ook nog een ijzerinfuus na 4 dagen! Maar nog altijd zijn mijn waarden te laag. Het HB-gehalte is 5,3 en dat zelfs na het ijzerinfuus. Ik was zo verzwakt, kon niet lang staan en lopen. Voelde mij net een 90-jarige. Al weet ik niet hoe dit is. Maar tijdens de opname werd ik verplaatst naar een 3-persoons kamer, omdat het gedeelte van het ziekenhuis waar ik lag een COVID-19 Cohort werd! En raad eens…. Er kwam een 93-jarige vrouw tegenover mij te liggen! Wel die vrouw kon zelfs nog meer dan dat ik kon! Zo mijn uitspraak dat ik mij voelde als een 90-jarige viel ook weg. Deze vrouw kon letterlijk alles nog zelf, ze was zo fit en mentaal. Heel fief!

 

Ik stond verbaasd van haar goede conditie, echt ongelofelijk. Het was een hele lieve vrouw waar ik zo nu en dan even een fijn gesprek mee kon voeren. Wonderlijk! Het deed mij goed om iemand te zien die zo sterk is, zo positief en opgewekt!

 

Op de afdeling was het hectisch, veel zieke medewerkers. Ik hoorde veel in-en outs. Tevens zag ik op de gang de realiteit van de COVID-19 impact, zo heftig. Niet met woorden te beschrijven. Ik was zo angstig! Maar ik kon niet anders dan de verpleegkundige mij te laten verzorgen, wassen etc. Dat is echt een rare gewaarwording. Zeker aangezien ik zelf altijd in de zorg heb gewerkt en dus aan de andere kant stond tot dan toe.

Het infuus, Kalium, ijzer en Prednison


De donkere wolk barstte uit

Elke dag kwamen de artsen op visite. Zij deelden de huidige stand van zaken met mij. Aan hen kon ik al mijn vragen stellen. Ik kreeg een gesprek over wat de bevindingen waren en hoe het verdere verloop van mijn ziekte vorm zou krijgen. Op vrijdag 29 januari kwam de MDL-arts om te spreken over medicatie. Ik kreeg te horen dat ik aan de Imuran medicatie moest beginnen; met Azathioprine. Dat is een immuunsupresivum, die ingezet wordt bij auto-immuunziektes. Ze vroeg of ik nog een kinderwens had, dat is al een issue voor mij gezien mijn FH (Familiair hoog cholesterol). De grond onder mijn voeten zakte weg. Ik zonk dieper weg.

 

De donkere wolk die boven mijn hoofd hing, barstte. Ik huilde en de realiteit van de ziekte kwam hard binnen. De medicatie moet ik minimaal 2 jaar gebruiken. (Mag tussentijds absoluut niet stoppen). En het brengt gevaar voor COVID met zich mee; omdat het je immuunsysteem aantast. Ik vroeg meteen of ik niet al naar huis mocht, helaas.

 

De dag erna heb ik er weer voor gestreden. Ik werd van het infuus gehaald en mocht zaterdag 30 januari in de avond naar huis. Eindelijk naar mijn eigen huis; naar de veiligheid dacht ik dan…

 


De donkere wolk werd zwarter dan zwart


Net als je denkt dat je het ergste gehad hebt, word je ineens met je neus op de feiten gedrukt. Ik kwam huilend thuis, doodop. Maar ik hoopte dat COVID-19 mij bespaard zou blijven. Zoals ik al schreef moest ik starten (naast de Prednison), met de nieuwe medicatie. Erg spannend, ik ben bang voor medicatie omdat ik voor heel veel dingen allergisch ben en afwijkende genen heb.

 

Op een gegeven moment kreeg ik keelpijn en hoofdpijn. Dinsdag 2 februari begon ik te hoesten. Toen wist ik; dit is niet oké. Ik belde de GGD voor een coronatest. Maar ik was te zwak om woensdag zelf te gaan dus moest ik afbellen. De huisarts liet de Virale thuiszorg komen om de test af te nemen.

 

De dag erna klapte mijn zwarte wolk: “Je bent positief getest op corona, dit kun je er nu echt niet bij hebben”. Een klap in mijn gezicht. Dit kon niet waar zijn! Maar ik wist het, ik was mijn smaak en reuk intussen ook verloren. Daar zat ik dan op een stoel in de keuken, 46 kg, 26 pillen per dag en midden in mijn opvlamming van de pancolitis. Laat dit niet waar zijn! Hoe kom ik hierdoor heen! Help, ga ik dit wel redden?! Wat nu?!

 

 


Houvast en steun


Het virale team van de thuiszorg werd ingeschakeld. Ik kan niet zelf douchen, aankleden en heb geen energie om lang te staan, eten te maken etc. Ineens kwamen er verpleegkundige in pakken mijn huis binnen. En zo staat je leven ineens op zijn kop! En dat in een paar weken tijd. Gebeurt dit echt, wil iemand even knijpen? O nee, laat maar ik heb al pijn genoeg.

 

Twee keer per dag komt de thuiszorg langs; in de ochtend en in de avond. Opnieuw moest ik mij overgeven. Ik kan niet anders. Heb pijn in mijn hele lichaam en ben op. Hartslag blijft constant boven de 80 en bij inspanning komt hij boven de 100!

 

Maar ik moet hierdoorheen. God is mijn kracht en mijn geneesheer. Ik spreek er misschien niet vaak over, maar echt Hij is mijn enige houvast, troost en zekerheid in deze donkere en onzekere tijd. Hij houdt mij vast nu niemand mij vast kan houden. (En dat al een jaar niet). Hij geeft rust die ik niet kan verklaren. Er wordt voor mij gebeden, dat houdt mij op de been. Het is mijn levensadem waar ik niet zonder kan.

 

Ik ben dankbaar voor allen die nu aan mijn zijde staan, zij het op afstand. Ik houd van jullie!

 

 

Samen Sterk

 

Pas goed op jezelf en zorg alsjeblieft goed voor elkaar. We hebben elkaar nodig echt waar!

 

Mijn dooptekst; Jesaja 41:10 is mijn houvast altijd geweest maar nu nog meer dan anders:

 

 

 

 

Covid-19 realiteit
Getagd op:                                            

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.