27 november 2020


Perfectionisme


Hoe sta jij op dit moment in het leven?  Waar sta je en had je daar willen staan? De dagen vliegen voorbij en toch kun je het gevoel hebben dat je niet verder komt. Wat doet de Corona crisis met jou persoonlijk, met jouw omgeving, met jouw toekomstperspectief?

 

Ik ben vrij perfectionistisch, voor mij heeft de crisis een behoorlijke impact. Misschien herken je wel wat punten die ik in deze blog zal benoemen en uitleggen.

 


Verwachtingen


Aan het eind van het jaar maak je altijd de balans op, althans ik meestal wel. Vorig jaar had ik zoveel gedachten over 2020. Het zou het jaar worden van verandering, van vooruitgang, herstel en genezing. Ik was gestart met een therapie en had de hoop diep van binnen dat het mijn wereld positief, op zijn kop zou zetten. Wel mijn wereld is wel op zijn kop gezet maar niet door de therapie. De Corona crisis zag ik al vroeg in het jaar onze kant op komen en ik had dan ook alle “worstcasescenario’s” al in mijn hoofd. En ik kan je zeggen dat het zelfs deze scenario’s heeft overtroffen. Een van mijn trauma’s is er enorm door getriggerd. Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht en in een depressie. Al mijn verwachtingen vervlogen. Ik verloor het vertrouwen in mijzelf, de wereld en zelfs in de mensen waar ik hulp van verwachtte.

 

Herken je dat? Je neemt je iets voor of je stelt je ergens iets bij voor en het pakt zo anders uit dan je had gedacht? Wat doet dat met je? Geestelijk en lichamelijk?

 

Mijn sterke wortels zijn er nog, maar ik ben gebroken/geknakt.

 


Cynisme/sarcasme


De afgelopen maanden heb ik ontdekt en te horen gekregen dat ik nogal cynisch of sarcastisch kan zijn. Dat ik soms wat sarcastische humor kon hebben, was mij wel bekend. Maar dat ik echt cynisch genoemd word en zelfs passief-agressief, vond en vind ik vreselijk! Ik probeer juist om een goede omgeving te creëren om mij heen. Je kunt je voorstellen dat met de geschetste houding/ het aangegeven gedrag, dat een lastige opgave is. Ik zie mijzelf niet als heel assertief noch agressief. Ik wil juist een goede indruk achter laten bij mensen. Ik wil mensen helpen en problemen zo goed als mogelijk oplossen. Mijn perfectionisme speelt daar ook een rol in. Ik doe dingen graag goed, niet alleen voor mijzelf maar ook voor de ander.

 

Met humor houd ik mijzelf op de been. In deze heftige tijden is het een overlevingsmechanisme. Een manier om de “zwaarte” te compenseren. Een uitlaatklep waardoor ik even kan lachen en ja, letterlijk problemen even van me aflach. Het leven is niet perfect en ik heb het niet in de hand.  Ik heb er totaal geen controle over. Kun je je voostellen dat het enorm pittig is wanneer je aardig perfectionistisch ingesteld bent? Door grappen te maken over de huidige situatie, kan ik de omstandigheden beter aan. Mijn ideaalbeeld van dit jaar en de therapie is in duigen gevallen. Door er humor aan toe te voegen, maakt het mijn “falen” minder pijnlijk.

 


Idealisme


Iedereen kent het wel. Als kind of tiener droom je over het leven dat voor je ligt. Je denkt aan je toekomstige baan, wat je graag zou willen doen, hoe je leven eruit zal zien; met een man/vrouw, wel/geen kinderen, dieren, wat voor soort woning en waar je woont. Je schetst een droombeeld voor jezelf. Het is tevens een doel om naartoe te werken. Het maakt dat je een drijfveer hebt, het motiveert je om door te zetten, bepaalde keuze te maken en je ergens voor in te zetten

 

Als kind droomde ik van een baan bij de politie. Ik zag mijzelf al helemaal lopen in uniform en mensen helpen. De adrenaline ging bij de gedachte alleen al door mij heen. Ik droomde van een gezin, een man en kinderen en een grote mooie hond, het wonen in een kindvriendelijke wijk en het maken van mooie en verre reizen.

Nadenkend/dromend

Juist doordat mijn kindertijd vrij heftig is geweest, was het mijn streven om een goed leven op te bouwen. Samen met iemand oud  worden, een harmonieus gezin te zijn, beide met een goede en leuke baan. Ik werkte hier hard voor, deed er alles aan om het waar te maken. Ik werkte wanneer en hoeveel ik maar kon. Ik hield altijd alle ballen op.

 

Ideaal toch? Of toch niet helemaal? Wat versta jij onder idealisme en hoe kenmerkt dit zich in jouw leven?

 


Perfect imperfect

Al de voorgaande voorbeelden, laten zien dat het leven nu eenmaal niet perfect kan lopen. Geen moment, geen leven, geen keuze, geen behandeling of geen visie is perfect. Maar mag het perfect imperfect zijn? Wat is er mis met gebrokenheid? Ik wil leren mijn imperfecties te omarmen. Want ook deze imperfecties maken mij, wie ik ben. Ik ben geen robot. Maar ik zou graag van hart tot hart spreken, mensen helpen, door naast hen te staan. Wanneer ik zou denken dat ik “perfect” ben, zou ik niet alleen mijzelf voor de gek houden; erger nog ik zou jou afschrikken. Mijn medemens.

 

In Japan bestaat een eeuwenoude kunstvorm namelijk; “Kintsugi”. Deze kunst bestaat uit het repareren van breuken in bijvoorbeeld servies, met een mengsel van lijm met goud, zilver of platinum. Hierbij een link om te zien wat voor prachtige imperfecte creaties er dan ontstaan: http://www.cadeau-cadeau.nl/new-kintsugi-repair-kit.html.

https://www.cadeau-cadeau.nl/new-kintsugi-repair-kit.html

Zie jouw imperfectie als een gouden draad in jouw leven. Geen rode draad die door je leven loopt maar een geweldig, mooie gouden versiering die al jouw gebroken puzzelstukken weer tot een geheel maakt. Je oog valt dan niet langer op dat wat “lelijk, gebroken, imperfect, onaf of beschadigd is” integendeel, je oog valt juist op de schoonheid die dit alles vormt in jouw leven. Alle gebeurtenissen, al jouw trauma’s, al jouw gedachten en gevoelens vormen je tot de persoon wie je bent.

 

En geloof me: “Je bent mooi, precies zoals je bent!”.

 


Omarm jezelf

Durf in te spiegel te kijken. Kijk jezelf in je ogen aan. De tranen zorgen voor een glinstering. Zij smaken bitter maar maken je puur. Laat zijn wat is, laat los wat was, omarm wat komt!

 

Puur. Dat is waar ik naar streef. Ik wil echt zijn, gewoon zoals ik ben. Ik wil jou zien, gewoon zoals je bent. Zonder masker (lastig nu in deze Pandemie ;-)). Maar ik kan je ogen zien. En ogen zijn de ziel. Bedek je mond en neus maar laten jouw ogen spreken. Zie wat er te zien valt zonder sluier, zonder bedekking, voel wat er te voelen valt, spreek, lach, zwijg, hoor en wees jouw “Echte” ik; puur en open. Het schrikt niemand af, het trekt mensen aan. Want delen we niet allemaal emoties in deze gebroken wereld?

 


“Straal als nooit tevoren, laat zien waar jij voor staat en sta naast je medemens. Niet erboven, niet eronder maar schouder aan schouder. We hebben elkaar nodig en samen bouwen we aan een betere wereld vol imperfecties. “


 

Perfect Imperfect

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.