4 aug. 20

 

Kwetsbaarheid

We zijn alweer maanden verder in de coronatijd. Ik ben het woord eigenlijk ontzettend zat. Daar zal ik vast niet de enige in zijn. Hoe sta jij nu in het leven? Wat heeft de afgelopen tijd jou geleerd of gebracht?

 

Ik voel mij kwetsbaar. Meer dan ooit tevoren. Mijn leven is een ware rollercoaster geweest. In mijn verleden was er vaak een continue dreiging van gevaar. Mijn lichaam was altijd in een alerte staat, stress was dagelijks aanwezig. Ontspannen was en is nog altijd een van de moeilijkste dingen in mijn leven. Dat maakt deze bizarre wereld, beangstigend voor mij.

 

Openheid

Soms is het nodig om in alle openheid te spreken, om taboes te doorbreken en een gesprek op gang te brengen. Ervaar jij wel eens de blokkades in jezelf, of bij een ander om te spreken over de mentale en geestelijke toestand van een mens? Over dat wat er werkelijk in je omgaat, dat wat je voelt, beleeft en wat je denkt?

Ik merkte zelf dat het mij nogal wat moeite koste. En tegenwoordig schaam ik mij er nog enorm voor. Toch ben ik er wel achter gekomen, dat wanneer ik eerlijk ben over hoe het écht met mij gaat, er diepgaande gesprekken volgen. Daar ben ik erg blij om.

 

Depressie/somberheid

 

De laatste maanden zijn voor ons als mensen, enorm uitputtend. De situatie vraagt om alert te zijn, snel te kunnen schakelen en bovenal goed om te kunnen gaan met veranderingen. Laat dat laatste nu net niet mijn sterkste kant zijn. Alert ben ik altijd al geweest, zowat mijn hele leven door alle omstandigheden. Door mijn angsten ben ik ook niet zo snel verast door negatieve gebeurtenissen. Het doemdenken is een last voor mij. Sinds de pandemie is uitgebroken, heb ik het gevoel dat mijn leven stil staat. Ik kan niet verder. Ik ben klemgezet, schaakmat. Het is lastig om mensen om mij heen “verder” te zien gaan met leven terwijl ik een vroegere coping (of een beschermingsmechanisme) herken bij mijzelf namelijk; zien te overleven. Ik ben enorm uitgeput. De strijd in mij tussen leven en dood, het balanceren op dat zijden draadje heeft mij echt onderuitgehaald. Ik voel mij somber-depressief.

 

Actief

Van nature ben ik ontzettend actief. Stilzitten is niet mijn ding. Ik houd van actie, avontuur en druk bezig zijn. Tijd maken om rustig te gaan schrijven is voor mij dan ook een grote uitdaging. Zelfs in de afgelopen maanden, merk ik dat ik weinig geschreven heb. Dit terwijl ik in het begin juist dacht dat het een goed moment zou zijn om nu écht eens aan mijn boek te beginnen. Helaas is het er niet van gekomen. Mijn hoofd werkt niet mee. De veelheid aan negatieve gedachten nemen de ruimte in om iets nieuws te creëren. Ik kan mensen erg benijden, wanneer zij zo floreren tijdens stress, onverwachte situaties of veranderingen. Daar heb ik diep respect voor.

 

Wat wel aan blijft staan bij mij is mijn lichaam. De uitknop kan ik zelden vinden. Sporten, schoonmaken, bezig zijn met van alles en nog wat (en eigenlijk niks) is mijn kwaliteit. Momenteel pas ik op wat dieren, waaronder 1 hond. Het voordeel daarvan is dat ik naar buiten moét. Drie keer per dag laat ik hem uit. In totaal wandel ik ongeveer 1,5 uur per dag! Daarnaast doe ik thuis aan fitness oefeningen, yoga, hardlopen en kickboksen via een podcast. En dat met een hoge dosis Lorazepam. Ik ben niet neer te halen! Helaas geeft het mij niet hetgeen waar ik naar op zoek ben, namelijk het stofje endorfine. Vaak voel ik mij na een sport workout slechter. Ik geniet er niet van, het moet. Ik moet bezig zijn zodat ik niet voel, wat ik voel wanneer ik stil zit. Ik wil niet denken. Het moet uit. Ik wil uitstaan. Dus ik put mijzelf uit.

 

Wat heb jij nodig?

 

Sommige mensen liggen bij een depressie in bed, zijn niet vooruit te branden, zijn leeg en kunnen niet meer functioneren. Dit werkt echter niet zo bij mij. Al moet ik zeggen dat het bij mijn 1e depressie wel zo was. Ik was toen 19 (al denk ik achteraf gezien dat ik er al eerder een had doorgemaakt). In die tijd lag ik in bed, mijn hele lichaam deed zeer. Ik was op. Mijn rug kon ik niet meer bewegen. Ik wilde niets meer. Het gevoel vanbinnen is hetzelfde maar de uiting is anders.

 

De afgelopen jaren heb ik daardoor wel geleerd om niemand te oordelen. Je weet niet wat er speelt in iemand. Je kunt nooit een geestestoestand beoordelen op dat wat je alleen voor ogen ziet.

 

Durf je kwetsbaar op te stellen

 

Wat nodig is, is openheid. Elk persoon heeft andere behoeften. Iedereen gaat anders om met situaties in zijn/haar leven. We zijn nu eenmaal niet hetzelfde. Zo kijk diep naar binnen. Wat heb jij nodig?

 

Hoe zou jij je dagen het liefst invulling willen geven en wat heb je daarvoor nodig? Schaam je niet langer! Alleen jij voelt het beste hoe het met je gaat. En als je niet weet wat je nodig denkt te hebben, neem iemand in vertrouwen en bespreek het.

 

Mijn stap

 

Ik heb nu de stap gezet om extra hulp in te schakelen. Dit gevecht is te groot voor mij. Ik ben erachter dat ik meer ondersteuning van binnenuit nodig heb, dat ik het zelf niet aankan. De hulp gaat gepaard met medicatie. Ik ben er absoluut geen voorstander van. Eerder ben ik ertegen omdat alles wat je op een natuurlijke manier kunt aanpakken zou ik inzetten. Al die manieren heb ik zelf al geprobeerd, het heeft mij niet gebracht wat ik nodig heb.

 

Zo ik geef mij over. Ik laat het oordeel over medicatie los. Ik slik nu toch al bepaalde medicatie waar ik nooit meer mee mag stoppen. Ik houd zelf heel graag de touwtjes in handen maar nu heb ik besloten een andere stap te zetten.

 

Misschien dat ik dus een tijd geen nieuwe blog met jullie zal delen. Er moet eerst weer ruimte ontstaan in mij. Deze stap is nodig in mijn proces.

 

 

Ten slotte wil ik jullie aanmoedigen om de belangrijke levenslessen die deze pandemie, jou leren niet aan de kant te schuiven. Overdenk ze. Wat brengt het jou? Wat maakt het los in jou? Durf je kwetsbaarheid te laten zien, het is juist een kracht en geen zwakte. Het brengt je in een diepere verbinding met jezelf maar ook met de ander!

 

Maak verbinding. Want uiteindelijk maakt het niet uit wat je bereikt in je leven maar wie er zijn in je leven. Zij maken het verschil! Geen carrière, materialisme of rijkdom kan je geven waar je ten diepste naar verlangt: LIEFDE!

Dat is mijn overtuiging althans. Ieder mens wil toch graag bemind worden en beminnen?

 

Laat elke stap die je zet zijn uit liefde, Liefde voor jezelf en voor je naasten

 

 

 

 

Kwetsbaarheid

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.