21-07-20


Vervolg op “Mijn Battle”


In mijn een na laatste blog, nam ik jullie mee in dagelijkse strijd van de afgelopen maanden. De strijd is nog niet gestreden. Het gevecht houdt mij gedurende de dag wel bezig. Het is uitputtend, extreem vermoeiend en deprimerend bovendien.

Ik wil jullie er niet mee belasten, anderzijds wil ik ook een taboe doorbreken. De taboe, waarover ik in mijn laatste blog heb geschreven.

 

Ervaar jij bepaalde blokkades in je omgeving of in jezelf, die jou beletten om te doen wat je wilt doen of te zeggen wat je ergens echt van vindt?

 

Accounts

 

Mensen hebben vaak verschillende accounts. Voornamelijk om ons een kijkje te geven in hun leven. Al wat we zien is echter maar één kant van de medaille. Alsof iemand voor zijn huis staat en je daar meeneemt in zijn/haar leven. De deur zal gesloten blijven. Dat is ook iemands goedrecht natuurlijk. Het zou niet fijn zijn als iedereen alles maar open en blootgeeft. Bepaalde dingen houd je nu eenmaal voor jezelf en leg je niet op tafel. Toch vind ik de manier waarop levens nu “voorgespiegeld” worden, erg eenzijdig. Alle accounts met foto’s, reisverslagen, etentjes, dag invullingen, feesten en ga zo maar door, het voelt leeg.

 

Voel jij dan ook niet ergens een bepaalde nieuwsgierigheid? “Zou dit altijd zo zijn, Was het wel echt een leuke dag of vakantie?” Wat maakt dat iets leuk is, dat we gelukkig zijn of tevreden? Dat kan niemand voor een ander bepalen. Deze weg zal jij zelf moeten afleggen.

 


Regenboog


Wanneer zie jij de regenboog aan de hemel staan? Wat betekent dit nu eigenlijk? Wat betekent het voor jou persoonlijk?

 

“Een regenboog bestaat uit hele kleine waterdruppeltjes. Deze worden zichtbaar wanneer zij door de zon of maan worden beschenen.”

 

Wanneer ik een regenboog zie, sta ik stil bij het feit dat ook in enigszins “negatieve” situaties, mooie dingen ontstaan. Je ziet geen sterren, tenzij het donker is om je heen. Soms ben je je niet bewust van je familie of vrienden om je heen, tot het donker wordt om je heen. Tot zij verschijnen die daadwerkelijk met je begaan zijn. Alle regendruppels kunnen mensen en dingen zijn die jij al lange tijd voor “lief” genomen had, of zelfs vergeten was. Ze zijn er, je ziet en ervaart het niet altijd zo. Toch zijn zij aanwezig.

 

Voor mij betekent het, dat hoe uitzichtloos de situatie ook voelt en lijkt te zijn, ik moet blijven zoeken naar de glinsteringen. Hele kleine momenten, ogenblikken die een stukje van de regenboog even oplichten. Een erg moeilijke opgave.

 

Hoe blijf jij zoeken naar die kleine, aanwezige “waterdruppeltjes”, die zo’n glinstering teweeg kunnen brengen?

 


Focussen op mogelijkheden


Dit hoor ik men zo vaak zeggen. Wij mensen zijn erg innovatief, creatief, intelligent en zijn goed in creëren van nieuwe dingen en omstandigheden. We vlakken onszelf vaak al te snel uit.

 

Ik heb altijd gedacht dat ik verre van creatief was. Ik had niets met knutselen (handvaardigheid) en haatte het dan ook echt. Ik kon niet tekenen, schilderen of recht knippen. Ik kan je vertellen dat was en is echt nog steeds een uitdaging en frustratie. Mijn fijne motoriek is gewoon niet goed ontwikkeld.

 

Nu hoor ik juist vanuit mijn omgeving dat zij mij heel creatief vinden, dat ik vooral een creatieve geest heb. Oké. Ik houd van schrijven, toch is niet iedereen weg van mijn schrijfstijl. Dat mag ook. Maar daardoor bekritiseer ik mijzelf te sterk.

 

Vraag mij om mijn standpunten te onderbouwen waaruit blijkt dat ik niet creatief, capabel etc. ben en ik geef je zo een waslijst. Maar het focussen op mogelijkheden die er wel zijn kost inspanning. Inspanning die ik op dit moment niet bezit. Het lukt me niet. Ik probeer het wel, zoals ik dat nu doe bij het schrijven van deze blog. Maar tevreden ben ik niet. Ben ik wel duidelijk? Verveel ik mensen niet met mijn schrijven? Vat ik het allemaal goed samen?

 


Rust

Wel, ik heb mijzelf nu even toegestaan om te rusten. Mijn lijf is op. Het strijden kost me te veel. Het nieuws is te overweldigend. De vooruitblikken vanuit de economie en gezondheidsopzichten leggen mij lam. Ik staar in een groot zwart gat.

Ik heb toegegeven dat ik op ben, dat dit te groot is voor mij. Dit gevecht kan ik niet strijden, ik ga eraan onderdoor en dreig de handdoek in de ring te gooien. En dat ondanks mijn “vechterslust” en gedrevenheid in het sporten… Het is op.

Nu heb ik toegegeven aan medicatie. Het is niet wat ik voor ogen had, zeker niet. Ik zal niemand veroordelen om de keuze die hij/zij hierin maken. Mijn gevecht samenvattend, is dit noodzakelijk voor dit moment. Zonder medicatie geef ik het op. Ik schaam mij niet langer dit te zeggen. Ook de taboe rondom de geestelijke gezondheidszorg en medicatie wil ik doorbreken.

 

Het stigma die heerst over alle geestelijke aandoeningen is vreselijk. Ik BEN GEEN BORDELINER, GEEN DEPRI PERSOON, ik deal er momenteel mee. MAAR IK BEN HET NIET!



Ik ben meer dan een diagnose, meer dan cliënt, patiënt:

IK ben een mens, die haar tekortkomingen bloot legt en aan durft te gaan!


 

Vervolg op “Mijn battle”
Getagd op:                        

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.