5 juli 2020

Mijn “Battle”

De afgelopen maanden zijn er voor iedereen rigoureuze veranderingen gekomen. Misschien ben je je baan verloren, heb je je huis moeten verkopen, is je relatie stukgelopen, is de spanning thuis gestegen of kamp je met gezondheidsproblemen.

Voor mijzelf is dit een enorme “battle”, een strijd die gestreden moet worden maar waar ik niet altijd de energie voor heb. Al voor de corona crisis, kampte ik met gezondheidsklachten, had (en heb) ik een angststoornis, had ik geen werk en zag het leven er al niet zo rooskleurig uit. Ja, de “Battle” is on.

 

Merk jij ook een strijd, in jezelf? Of kan jij goed omgaan met veranderingen en schakel je snel en soepel?

 

Kickboksen  

Aan het begin van 2020, dacht ik echt dat het mij veel zou kunnen brengen. Ik was net gestart met een voor mij, erg belangrijke deeltijd-therapie. Hierop vestigde ik veel hoop en ik wilde er echt voor gaan. Sinds een klein jaartje nu, ben ik aan het kickboksen. Vorig jaar liep ik op krukken omdat ik mijn grenzen niet goed bewaakte. Ik had een inwendig hematoom in mijn linkerbeen. Zo ik ging net erna op vakantie, op krukken naar Boedapest.

Het kickboksen gaf mij energie, echt enorme positieve energie. Ik kon er mijn ei in kwijt, voelde mij er als een vis in het water. Het deed me zo goed! Begin januari kocht ik dan ook nieuwe handschoenen en scheenbeschermers. Ik heb er 2 keer mee kunnen trainen. Althans met de handschoenen. Ik had de scheenbeschermers voor het eerst aan, de dag dat het mis ging.

 

Foute boel

We gingen sparren aan het eind van de training (elke zaterdag) en ik had er zin in! Mijn trainer tapete mijn teen nog even in, want ik bloedde i.v.m. de nieuwe beschermers. Toen bleef een kerel over om mee te sparren. Drie koppen groter dan ik, en meer dan het dubbele van mijn gewichtsklasse maar afijn we gingen. Gevolg was dat ik na de 1e trap, een gebroken rib had. (Dat wist ik toen nog niet). Ik ben gewoon doorgegaan en heb nog 3 rondes gespard. Eenmaal thuis wist ik dat het niet goed zat. Die week bleek uit foto’s dat ik 2 gekneusde en 1 gebroken rib had. Foute boel…8 weken mocht ik niet boksen. En toen kwam het corona virus…

 

Omgaan met veranderingen

Ik heb een hekel aan veranderingen. Ik houd heel erg van structuur, ben daar erg bij gebaat. Het is gewoon heel fijn om te weten waar je aan toe bent vind ik. Regelmaat geeft mij rust. Zodra ik te veel moet schakelen, brengt dat veel stress met zich mee. Dat kan tijden goed gaan tot mijn lichaam het voor gezien houdt. Het coronavirus zorgde voor een extreem grote verandering. Dit geld voor ons allemaal denk ik wel. Het hele leven stond ineens op zijn kop! Zo leef je op een hele vrije manier, waar je je niet eens bewust van bent en zo beland je in een ‘Lock down’! Voor een aantal mensen onder ons, een ultieme kans om nieuwe ideeën te creëren, het een en ander op te zetten, uit te vinden of op te pakken. Voor mij een extreme uitdaging om te zien te overleven. Een “helse” periode kan ik je wel vertellen. En nog.

Vanaf het begin durfde ik al niet meer om boodschappen. Als ik over straat liep, brak het zweet me uit. Alsof je in een situatie bent beland waarbij je op de vlucht bent. Je mag niet gezien worden, het gevoel dat je achtervolgt wordt, je bij elke stap na moet denken en op moet passen. Mijn dagen waren leeg. Geen bezoekjes meer, geen activiteiten meer, geen dag therapie, geen face-to-face gesprekken, geen visite meer, slechts aangewezen op mezelf.

 

Vertrouwen

Ik kon niet omgaan met deze verandering. Het sloeg mij lam. Tevens had ik al geen vertrouwen in mijn lichaam. Sinds de gebroken rib, had ik bloed bij mijn ontlasting, voelde ik mij niet lekker, had ik veel buikpijn, moest ik tig keer naar het toilet op een dag en had ik weinig eetlust. Een aantal weken geleden opende de ziekenhuizen weer, ook voor de reguliere zorg. Ik kon terecht voor een endoscopie. Uitslag: Chronische darmontsteking; Colitis Ulcerosa. Een auto-immuunziekte. Slik.

Nu val ik in de risicogroep. Weer medicatie erbij. Het vertrouwen in de toekomst brokkelde nog verder af. Mijn energie komt en gaat. Soms kan ik bergen verzetten, de dag erna ben ik nergens toe in staat. Het is vermoeiend.

 

Herkenning

Herken je de worsteling? Misschien op jouw manier, met de uitdagingen die jij op je pad hebt gekregen. Hoe deal jij hiermee? Wat is jouw kracht, wat is jouw valkuil? Welk “wapen” zet jij in ter bescherming? Hoe staat het met jouw vertrouwen?

 

Mijn vertrouwen is beperkt. Soms ben ik bang dat ik nooit meer zal kunnen sporten, op mijn oude niveau. Angst dat ik beperkter door het leven zal moeten gaan. Angst dat door het corona virus, mijn levenskwaliteit enorm afneemt. Wat ik ook zo ervaar.

 

Kracht

Hoe bied ik weerstand aan alle negatieve gevoelens, die mij keer op keer overspoelen? Hoe houd ik mijn hoofd boven water? Soms vraag ik mijzelf dat ook af. Mijn kracht is afgenomen. De kracht om te strijden vermindert, ik ben vermoeid.

Zo nu en dan, zie ik niet wat het nog voor zin heeft. Toch sta ik nog altijd. Wat houdt mij op de been? Daar kan ik maar een ding over zeggen: “Dat kan ik zelf niet”. Er is een hogere macht, een grotere kracht die mij vasthoudt. Ik ben ervan overtuigd dat God (in wie ik geloof) mij draagt. Ik kan zelf niet meer lopen. In de Bijbel staat dat Hij mij draagt; zie Psalm 68 vers 20. Dat belijd ik. Daar houd ik mij aan vast met alles wat er nog aan kracht in mij over is!

GOD LAAT NOOIT LOS. Hij ziet mijn strijd, er is een mooi lied dat zegt: “God is fighting for us”. Zie de link om dit mooie lied te beluisteren.

 

 

Mijn “Battle”
Getagd op:        

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.