7 juni 2020

Lichamelijk ongemak

De afgelopen tijd heb ik mij stilgehouden. Ik heb niet zoveel geschreven, dat zullen jullie misschien wel gemerkt hebben. Volgens mij heb ik al langer dan een week niets geschreven. Je zou denken dat je juist in deze tijd, toch meer tijd overhebt om rustig te gaan zitten en een blog te schrijven. Het tegendeel is echter waar.

 

De afgelopen tijd heb ik te maken gehad met lichamelijke ongemakken (en nog). Sinds begin februari had ik al last van bloedingen en stolsels bij mijn toiletgang. Lekker onderwerp, zal je denken zo op de avond. Maar er zit een leervolle boodschap in (nee, niet in die ontlasting ;p). Eerst dacht ik dat het te maken had met mijn gebroken rib. Dat er misschien toch iets beschadigd was geraakt. Dat was niet het geval, er was namelijk een echo gemaakt en ze konden verder niets vinden. Dus ik dacht, het gaat wel weer over. Komt wel goed.

 

Bloedprikken

Voordat de corona crisis begon in ons land, ben ik toch nog naar de huisarts gegaan. Ik moest toen bloed laten prikken en afhankelijk daarvan zouden er verdere stappen ondernomen worden. Ik als een held op sokken naar de prikpost. Gelukkig voor mij was ik de enige op dat tijdsstip. Wat een geluk! Het was al zenuwslopend genoeg voor mij. Twee dagen later kreeg ik de uitslag al, het bloed was in orde. Er zou op den duur wel een keer een endoscopie komen, ook omdat ik al heel mijn leven kamp met darmproblemen.  Oké, dan zullen mijn klachten wel niet erg zijn, dacht ik. Ik bleef sporten, ondanks dat het mij enorm veel energie kostte. Maar goed we moeten ook fit blijven tijdens de crisis en juist aan de weerstand werken toch?

Onrust

Mijn situatie veranderde helaas niet, het ging niet over. De klachten namen juist toe. Ik slik ook medicatie voor mijn cholesterol. Toen kwam ik op het idee, dat het daar misschien wel eens aan kon liggen. In overleg met mijn internist gestopt met de medicatie voor 2 weken. Jammer genoeg, geen verschil. Dus ook die moest ik weer gewoon gaan slikken. De onrust bleef omdat het vage klachten waren. En niets is zo erg als onduidelijkheid. Dat brengt deze hele crisis ook met zich mee voor zoveel mensen. Onduidelijkheid, onrust, angst, onzekere toekomst, verandering in inkomen, thuissituatie en bovenal in jezelf. We kampen allemaal wel met veranderingen denk ik zo. Niet op dezelfde gebieden maar de uitwerking ervan, voor geest, ziel en lichaam kan wel overeenkomen. Stress is voor niemand goed! Mijn tip is: blijf er vooral over spreken, probeer een uitlaatklep te zoeken en zoek afleiding.

Ziekenhuis

In juni werden de maatregelen versoepeld. Eindelijk! We hebben weer wat vrijheden teruggekregen. Het voelt nog vreemd en het is ontzettend wennen. Ik belde na lang wikken en wegen toch maar weer naar mijn huisarts. Ik legde mijn klachten nogmaals voor en vertelde dat het erger werd. Mijn eetlust was weg en ik viel af. Tegenovergestelde van vele mensen in deze crisis, die er juist wat kilo’s bij hebben gekregen. “Het bloed” bij mijn ontlasting moest bewezen worden. Dus weer bloedprikken en deze keer moest ik ook ontlasting inleveren. Dat betekende voor mij, naar de huisarts en tweemaal naar het ziekenhuis! Dat was even slikken…

Toch nam ik mijzelf ditmaal wel serieus. Ik had het gevoel dat mijn huisarts mij niet geloofde gezien hij zei, dat het bloed dan aangetoond moest worden. Na 2 weken alle uitslagen. Alles was in orde. Hopeloos. Al was het ergens een opluchting. Toch hield ik aan. De huisarts verwees mij door voor een endoscopie. Dat was een enorme opluchting. Binnen 2 weken was alles al geregeld. Afgelopen woensdag was mijn endoscopie.

"Schijt aan"

Eindelijk na bijna 5 maanden weet ik waar de klachten vandaan komen. Een endeldarmontsteking. Meteen voor 28 dagen medicatie en vrijdag hoor ik of het chronisch is en wat er eventueel nog meer aan de hand is. Er is namelijk ook een biopt genomen.

Wat ben ik blij dat ik mede door aanmoedigingen van mensen in mijn omgeving toch heb aangehouden. Ik heb mijzelf dit keer serieus genomen. En ja, soms hoor ik: “Jij hebt ook altijd wat”. Dat kan zo zijn maar daar vraag ik ook niet om. Het is geen lolletje.

 

Ondertussen heb ik letterlijk en figuurlijk “schijt” aan deze coronacrisis!

 

Soms heb je een "zetje" nodig

Ik wil jou/u aanmoedigen om dicht bij jezelf te blijven. Blijf jezelf serieus nemen. Luister naar je hart en doe wat belangrijk is voor jou! Ik heb hiervoor heel veel angsten moeten overwinnen geloof me! In het ziekenhuis zei ik, in tranen, tegen de zuster die mijn arm vasthield; “Ik ben al 3 maanden niet aangeraakt!”. Bizarre situatie.

Het heeft mij veel gebracht. Niet alleen weet ik nu waar ik aan toe ben en heb ik medicatie, ik ben ook sterker. Doordat ik angsten in de ogen heb gekeken en ben aangegaan, durf ik nu wat meer. De angst is wat afgenomen. Niet omdat ik onverschillig ben maar omdat ik nu gepusht werd om naar buiten te treden.

 

Soms hebben we even dat zetje nodig. Neem jezelf serieus en ook een ander!

Neem jezelf serieus

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.