3-5-2020

Terugblikken

Wat zie jij als je terugblikt op jouw week? Hoe heb je het ervaren, wat heb je gevoeld?

Ik blik terug op een week, ik zie wat jij ziet als je naar de golven op zee staart. Je ziet de golven aankomen, eerst rustig, althans dat lijkt zo vanaf een afstand. Dan hoor je het bruisen dichterbij komen, de golven vermeerderen, worden hoger en slaan uiteindelijk stuk op de rotsen/op de kant.

Zo kan ik mijn week beschrijven. Mijn emoties bleven soms rustig, ik was meer ontspannen en kon mij ertoe zetten om iets te doen. Maar de golven bleven komen, steeds intenser. De emoties bleven komen. Ik kon telkens tot bedaren komen door afleiding in te zetten. Echter, er waren en zijn momenten dat mijn emoties/spanning zo hoog oploopt dat ik het niet kan laten afnemen. Ze komen met een razende snelheid en tieren in mijn lichaam, vervolgens bereiken zij de climax en slaan stuk. Ik breek. Ik huil. Ik lig in bed en kom er niet uit.

Fragiliteit

Na een tijdje zakt het weer een beetje. Maar de stukgeslagen golf laat iets achter. Er is weer een stukje fragiliteit afgebrokkeld. Ik voel mij somber, ik ben ontzettend onrustig en schiet in een “aan” stand die tot 20:00 uur niet meer uit is gegaan. 

Vervolgens gaat de knop weer om. De doe-stand is uitgeschakeld. Mijn beschermingsmechanisme is moe. Soms moet je op een breekpunt komen, wil er verandering plaatsvinden. In de afgelopen week heb ik veel informatie gekregen. Alles heb ik opgeslagen. 

"Zijn"

Er is mij gezegd dat het beter is om gevoelens gewoon te laten komen, te laten ZIJN. Daar heb ik veel moeite mee. Ik ben angstig voor emoties, door hen verlies ik steeds alle grip. Nu leer ik dat ik ze mag accepteren, omarmen als het ware, ze komen en zij gaan. Net zoals de golven. Soms zijn emoties heel intens en denk je dat je erin “verdrinkt”. Je komt echter telkens weer boven. Ze komen en ebben weer weg.

Emoties toestaan ben ik niet gewend. Behalve het huilen, dat kon ik nooit tegenhouden. Soms bleven de tranen maar stromen. Maar ook die tranen stopte een keer.

Kalm beekje

Als ik terugblik op mijn leven, zie ik kleine golven, hoge golven, tornado’s, stormen maar ook water dat meandert door mijn leven heen. Een kalm beekje dat stroomt, het is daar al altijd al aanwezig geweest. Het is mijn beekje waaruit ik soms kracht put, waardoor ik gevoed word, waardoor ik de weg weet. Een meanderende rivier. Sommige stroompjes die eruit voortkwamen liepen dood, andere liepen wat verder uit maar stopte ook weer, en sommige kwamen uit op een meer. Daar waar de stroompjes van andermans leven in uitkwamen, het maakte het beekje tot een meer. Ik maak daar deel uit van een groter geheel. Soms voor even, soms wat langer. Zo is het leven. Maar mijn lering hieruit is; dat ik mag stromen. Het brengt een beekje voort. Het brengt ook iets goeds teweeg. Het is het leven.

We hebben elkaar nodig

Als ik terugblik op vandaag ben ik geneigd te denken dat het een verloren dag was. Een dag om snel af te strepen zoals de rest. Deze week heb ik ook geleerd om juist te focussen op het positieve te midden van al het negatieve. Op mijzelf geworpen heb ik ontdekt dat ik de genegenheid en aanwezigheid van mensen in mijn leven mis. Echt mis. We hebben elkaar nodig. Als mens zijnde hebben we het nodig om contact te leggen/maken. Een vriendelijk gebaar, een arm om je schouders, een geruststellende hand op die van jou, een knuffel die je vertelt hoe waardevol je bent, hoe geliefd je bent, dat je ertoe doet en dat je er mag Zijn!

We blikken als land terug op de 2e wereldoorlog. Er is een hoop gebeurt. Er zijn zoveel herinneringen. Ik denk nu aan al de oudere mensen, die nu door het corona virus zo kwetsbaar zijn. Zij die de oorlog nog overleefd hebben en hierover vertellen. Door hen kunnen wij terugblikken op een voor ons onvoorstelbare tijd. Het is wel een belangrijke tijd. Die mag nooit uit ons geheugen verdwijnen. Het maakt dat wij dankbaar kunnen zijn voor de vrijheid. Zij die voor onze vrijheid hebben gevochten.

Laten wij nu vechten voor hun vrijheid! Blijf thuis, ga niet naar je opa en oma. Bel hen daarentegen, schrijf een brief met wat je altijd nog had willen zeggen, stuur een bos bloemen of een kaart. Maar bescherm hen, zij hebben ons beschermd!

Blik terug op je leven. Hoe beleef jij al je herinneringen? Wat heb je van de levenslessen geleerd?

 

Levenslessen

Straks blikken wij terug op deze heftige, zware Covid-19 tijd. Hoe zou jij erop terug willen blikken. Wat zou je dan voor ogen willen hebben, wat jij later kan doorgeven? Sommige gebeurtenissen gebeuren nu eenmaal, laten wij er een les uit leren en er een blijvende verandering uit halen. Een verandering in ons leven, in de samenleving, in Nederland, in de Wereld. Het leven is niet maakbaar. Dat schreef ik al eens eerder.

 

De tijd die je hebt samen, de stiltes in plaats van de prikkels die we continu binnen krijgen.

 

Laat elke dag een mooie herinnering zijn, hoe het ook gaat lopen. We hebben morgen niet in de hand, alleen vandaag. Bezorg iemand een glimlach, breng liefde en hoop.

 

Stay safe!

Terugblikken
Getagd op:                            

Eén gedachte over “Terugblikken

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.