22-04-20

Mijn levensreis


Wij allen zijn geboren in dezelfde wereld. We ademen allemaal dezelfde lucht. Dat hebben we gemeen. Het verschil is het land waar je geboren bent, het gezin waar je in bent opgegroeid. Iedere levensreis is uniek, vol ups-and-downs en gebeurtenissen.

Soms kom je mensen tegen op je reis, zij liften mee, zij reizen mee, zij blijven een tijdje of ze vervolgen weer hun eigen pad.

Treinreis


Ik zie het leven als een treinreis. Je hebt altijd een opstappunt en een eindstation. Het eindstation is voor ons allen hetzelfde. Het gaat niet om de reis hiernaartoe, maar de reis op zich. Zelf ervaar ik mijn leven als het reizen met een HSL, hogesnelheidslijn.

Ik kwam twee maanden te vroeg op deze aarde, kwam in een couveuse terecht en mocht daar na 2 maanden weer uit. Blijkbaar wilde ik de wereld sneller verkennen en kon ik niet meer wachten. Echter het echte verhaal is dat mijn moeder al tijden met een hoge bloeddruk liep, en met 6 maanden in het ziekenhuis terecht kwam daardoor. Mijn hartslag zakte weg en meteen werd er actie genomen. En THERE I WAS. Mijn treinreis begon.

Stiltecoupé


Mijn eerste wagon bestond uit de mensen van mijn familie. Na 5 jaar vertrok mijn vader. De trein reed verder. Ik moest elk weekend even overstappen om dan op mijn vaders spoor mee te reizen. Hier zat ik in de stiltecoupé. Ik was er wel maar zo onzichtbaar mogelijk. Daar was niet veel voor nodig want mijn vader had alleen maar oog voor de computer. Dat was zijn leven, hij vluchtte er eigenlijk in weg. Na een aantal jaar kwamen er in zijn wagon 2 mensen bij. Eerst een Thaise vrouw, later ook haar dochter. Toen verdween ik helemaal naar de achtergrond.

Ontkoppeling


Tot mijn 19e heb ik op dezelfde plaats gewoond. Toen ben ik voor een jaar verhuisd naar Eindhoven waar ik ontzettend heb genoten. Ik was verloofd en woonde bij de beste vrienden en later bij de opa en oma van mijn verloofde. We hadden een mooie tijd. Helaas door de strubbelingen in mijn leven, door mijn beschadigde jeugd, de kerk en mijn hechtingsproblematiek (die ik toen nog niet erkende), is het stuk gelopen. Ik heb zelf de wagon ontkoppeld en ben alleen verder gegaan.

Ik bleef nog genieten in Eindhoven, ik kwam op kamers te wonen bij een ontzettend lieve vrouw. Daar heb ik nog altijd contact mee en het is al 11 jaar geleden dat ik daar woonde! Dat is heel bijzonder. Dus ja, er stappen wel eens mensen in je wagon die niet meer vertrekken. Ook al zie je ze niet vaak, je weet dat ze er zijn en dat het contact goed is.

Overstappen op perrons


De jaren erna heb ik vaak moeten verhuizen, ik kwam steeds in een andere wagon terecht. Vaak over moeten stappen op perrons. Er zijn veel mensen in mijn leven gekomen maar helaas ook veel mensen weer vertrokken. Sommige met een reden andere omdat het leven nu eenmaal zo liep. Ik heb veel moeten incasseren, veel moeten slikken en in moeten houden. De hogesnelheidslijn raasde maar door. Het leven staat niet stil. Op zoveel plaatsen gewoond en gewerkt, zoveel ervaringen opgedaan. Dat leer ik steeds meer zien als een rijkdom. Al zit er ook nog veel oud zeer.

Noodrem!

Maar toen ineens werd er hard op de rem getrapt. De HSL ging in de ankers. Razendsnel kwam de trein tot stilstand. Zo snel dat ik zelf door het leven heb geraasd, zo snel stond ik nu stil. Al waren de laatste 2 jaren wel wat rustiger voor mij, althans qua snelheid van het leven. Met hulp werd er aan de rem getrokken en leerde ik juist meer stilstaan, voelen wat er te voelen valt en echt zien en ervaren wat er om je heen gebeurt.

 

Ik zag een trein op mij afkomen, ik voelde de druk en angst vanbinnen. Het werd heftig en ondraaglijk. Mensen rondom mij zagen mijn angst en probeerden mij nog te kalmeren. Dit had echter geen zin. En binnen no time zagen ze zelf ook in, dat de realiteit toch ingeslagen was als een bom.

Wagon Covid-19

Stilstand. Ineens. Heftig. Niet alleen mijn wagon staat stil maar alle wagonnetjes rondom mij ook. Wagon Covid-19 nam de wereld in haar greep. Treinen werden afgesloten van de buitenwereld. Niemand mocht er meer in of uitstappen. Bij sommige treinen mocht er zo nu en dan een enkeling in en uit. De angst leesbaar in de ogen van mensen. Opgesloten in mijn woning, alleen met mijn gedachten. Dit is absoluut geen goede combinatie, een dodelijke cocktail. Toch zullen wij hier met zijn allen doorheen moeten en er het beste van moeten maken. Niet wetend wat er ons boven het hoofd hangt. Dat is killing voor mij.

Mijn wagon gevuld met geloof

Ondanks mijn geloof, waar ik echt wel vertrouwen heb in het leven na de dood, is de angst daar. Ik houd er niet van om de schijn op te houden. Het is wat het is. En ik zal er mee moeten leren dealen. God is mijn steun en toeverlaat maar als mens zijnde heb ik ook mijn zwakte. Ik ben niet perfect en ik ben er mij zeer bewust van dat ik mensen om mij heen nodig heb. Zeker nu!

 

Zo wees niet bang om uit te reiken, om hulp te zoeken of om aan te geven hoe jij je voelt. Het is jouw reis. Jij mag toelaten wie je wilt, ook daarin heb je een keuze. Als jij niet verder kan en ook persoonlijk stil bent komen te staan, kan het helpend zijn om een hand te nemen en even een stukje samen op te lopen. Dat is geen schande, het is menselijk. Wij hebben elkaar nodig! En nu met dit virus in de wereld is dat meer dan ooit duidelijk. Geen robot of scherm kan intermenselijk contact vervangen.

Intimiteit is onmisbaar, het biedt troost en geborgenheid. Dit is ook iets waar ik nooit echt bij stil heb gestaan. Het was er niet en ik zocht het ook niet echt. En toch diep van binnen zit er een onvervuld verlangen. Het verlangen om geliefd te zijn en mij geborgen te voelen. Iemand die een arm om mij heen slaat, met zijn handen door mijn haren strijkt en zegt dat hij bij mij blijft wat er ook gebeuren zal.

Tip

Het is nu afwachten wat de ontwikkelingen in de wereld zijn. Ik ga jullie niet vermoeien met het nieuws. Zelf heb ik alweer te veel gelezen en daardoor ben ik van slag. Ik raad je aan om dat te doen, wat jij nodig hebt. Niet meer, niet minder. Doe wat jij aankan, ga niet over je grenzen heen. Het gaat nog een lange tijd duren en we zullen er een weg in moeten vinden. Vind een weg die past bij wat jij wilt en nodig hebt.


Mijn wagon is nu wankel en onveilig. Het lijkt een doodspoor, ik sta erop….wachtend. En ik kan nog altijd twee kanten op.


Lopend over het koord houd ik mij vast aan het zijden draadje, het draadje dat mij is toegeworpen door professionals.


Levensreis
Getagd op:                                        

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.