30-03-20

Quarantaine

 

Hoe gaat het vandaag met jou? Hoe houd jij je sterk in deze tijd?

Overal hoor je de boodschap: “Corona, we doen het samen!”. Er komt zoveel informatie binnen op een dag, het is te veel voor ons als mens om dit te verwerken. Ik heb voor mijzelf besloten om mij af te sluiten voor al het nieuws. Om toch op de hoogte te blijven van de belangrijkste ontwikkelingen, bel ik een vriendin of mijn moeder. Zo kan ik informatie selectief binnenkrijgen.

Samen

“Alleen samen komen we hierdoor heen”, die zin hoor ik zo nu en dan op tv voorbijkomen of op Social Media. Het is ook helemaal waar. Ik vind het alleen zo dubbelzinnig. Enerzijds help ik mensen door nu afgezonderd te leven, anderzijds heb ik het gevoel dat ik daardoor echt tekortschiet. Door mijn enorme angst, hindert het mij te helpen. Ik kan zelf niet eens functioneren in mijn huis door de vele paniekaanvallen etc. Toch vraag ik mij daardoor af, doe ik het dan wel samen? Ik voel mij lamgeslagen. Vriendinnen hebben mij nu nodig. Een vriendin zat middenin een verhuizing, een andere vriendin heeft het ontzettend zwaar omdat haar zoontje van 2, 2 weken terug is geopereerd. Hij ligt nog altijd in het ziekenhuis. Dan denk ik steeds bij mezelf: “Wat heb ik nu te klagen?”. Waarom ben ik zo angstig, terwijl ik juist op de “meest veilige” plek ben en dat is thuis. Er zijn mensen die zich met gevaar voor eigen leven inzetten voor medemensen in het ziekenhuis, op straat, in gezinnen, bij de politie, apothekers, thuiszorg personeel. Jeugdzorg, mantelzorgers en ga zo maar door.

Angst

Hoe kan ik dan zo angstig zijn? Angst is op zich een gezonde emotie. Wanneer je angst ervaart, waarschuwt je lichaam of geest je voor eventuele gevaren. Het zendt die signalen op verschillende manieren uit. Soms kun je erg schrikken, je verlamd voelen, gillen, schreeuwen of huilen. Ieder mens reageert anders. Elke emotie wordt door mensen op verschillende manieren ervaren en doorleeft. Ik kan niet uitleggen wat ik precies voel. Jij zult nooit voelen wat ik voel. Wees maar blij! Soms lijkt het ook alsof ik de emoties van de mensen die nu in de zorg werken of ziek zijn voel. Het is levensecht aanwezig en soms droom ik erover. Eigenlijk is het constant in mijn gedachte.

Stop met hamsteren

De kunst is om nu, toch samen, een manier te bedenken om elkaar hierdoor heen te “slepen”. Elkaar aan te moedigen om vol te houden, afstand te blijven houden hoe moeilijk ook, elkaar te blijven helpen en niet te hamsteren. Ik hoorde laatst dat de voedselbanken te weinig eten hebben om uit te delen aan de gezinnen. Hier schrok ik enorm van! Hoe erg is het als wij met zijn allen eten inslaan terwijl een ander afhankelijk is van anderen hierin. Onze koopkracht heeft effect op hen, en wat voor een!

Laten we aan hen denken die het minder breed hebben, laten we kopen wat we per week nodig hebben. Deze situatie was voor mij in ieder geval echt een eye opener.

Hoe egoïstisch is het van mij om volop in te slaan? Ik ben nu ook afhankelijk van iemand die mijn boodschappen haalt, omdat ik het zelf niet durf. De stress is enorm. Ik heb thuis al hyperventilaties laat staan buiten als de realiteit inslaat als een bom. Dat kan ik niet aan. Het spijt me. Het spijt mij enorm dat ik op die manier geen steentje bij kan dragen aan de maatschappij.

 

Maar ik blijf binnen. Juist dat maakt dat ik zorgpersoneel niet belast. Door mijzelf af te zonderen bescherm ik ook mijn medemens. Samen vechten we voor het leven!

 

En ja, op die manier “doen we het samen” en komen wij hier doorheen.

 

Op afstand maar in mijn hart dichtbij. Zorg goed voor jezelf en let op je medemens. Soms is een belletje al voldoende.

Quarantaine week 3
Getagd op:            

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.