Zondag 15 maart 2020

 

Onrust van rust

We leven op dit moment in een bizarre tijd. We worden teruggeworpen op onszelf, zijn we dat nog wel gewend? Niets kan ons zekerheid geven, geen verzekering, geen leeftijd, geen gezondheid, geen status en bovendien geen geld. Wij zijn allemaal maar “mens”. En een mens is nu eenmaal vergankelijk. Nu zien we hopelijk allemaal, dat iedereen gelijk is. Waar je ook vandaan komt, wat je ook doet het maakt niet uit. Wij zijn allemaal mens.

 

Teruggeworpen op je zelf. Geeft dat rust of juist onrust? Misschien word je juist heel onrustig van rust. In deze maatschappij zijn we gewend om te haasten, hard te werken, veel tegelijk te doen, zoveel mogelijk te produceren, zoveel mogelijk te bereiken, zover mogelijk te komen, we rennen en rennen en rennen en rennen. En nu? Nu worden we stilgezet. De onrust van de rust is in mijn ogen een ontwenningsverschijnsel. Het lichaam staat vaak op “aan”. De knop gaat vaak pas uit als we gaan slapen. En zelfs dan kunnen we een onrustige nacht hebben. Van onrust naar rust komen is mogelijk. Ik ben zelf ontzettend angstig, soms kan mijn lichaam het echt niet aan en heb ik het gevoel dat ik flauw ga vallen of dat mijn hart het begeeft. De paniekaanvallen komen en gaan. In mijn hoofd weet ik dat, tot het weer zover is. Dan vergaat mijn wereld op dat moment. Alles staat stil. Onrust alom. Misschien herken je het, misschien ook helemaal niet en leef je op dit moment niet in angst. Dat is fijn. Houd dat vast mocht er toch een moment komen waarop je angstig wordt.

 

Op dit moment is het wel duidelijk dat de mens maar weinig macht heeft. Het is er wel maar tot een bepaalde hoogte. Ik geloof dat God juist nu laat zien hoe afhankelijk we eigenlijk van Hem zijn. Ik geloof dat ik het leven van Hem heb gekregen. Toch zijn er momenten waarop ik tegen het leven vecht. Ik ben een mens, zoals u, zoals jij. Maar ik weet dat ik het naar Hem mag uitroepen als ik het niet meer zie zitten, dat ik hulp mag vragen. Vooral dat laatste heb ik de laatste maanden wel geleerd. Er zijn mensen in mijn leven waar ik op dit moment even op kan leunen, als ik zelf niet meer kan blijven staan. Wanneer de wereld zwaar drukt op mij. Dan zijn er schouders die mij helpen dragen wat ik dragen kan en leren afleggen wat ik niet hoef te dragen.

 

Leren om in de rust de rust te creëren en te voelen. Weer verbondenheid te voelen met je familie, je naasten, je vrienden. Gelukkig bestaat er FaceTime, kunnen we bellen en toch met elkaar praten zodat we nooit “echt” helemaal alleen zullen zijn. Eigenlijk een wereld waar ik van houd. Echt samenzijn, er voor elkaar zijn, elkaar helpen, steunen en genieten van elkaars aanwezigheid. Dat zal niet altijd het geval zijn. Soms voel je je opgesloten met je gezin of partner. Maar weet dat het een tijd kan zijn waarbij je dichter naar elkaar toe kunt groeien.

 

We hebben elkaar nodig! Kom van de onrust naar de rust in jezelf.

TAKE CARE!

 

 

 

 

 

 

Onrust van rust

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.