12-03-20

 

Paniek

Er heerst angst en paniek in de wereld. Het Coronavirus houdt de wereld in haar greep. Er is geen grip op te krijgen. Het verspreidt zich in razendsnel tempo, het is niet tegen te houden. In alle landen worden maatregelen genomen, in het ene land meer dan in het andere land. Ook hier in Nederland zijn er al honderden besmettingen. Je kunt nergens komen zonder met het onderwerp geconfronteerd te worden. Je hoort het overal, zet de tv maar aan, de radio of wanneer je mensen hoort praten.

 

Sommige mensen leven “gewoon” door, alsof er niets aan de hand is. Daar sta ik echt van te kijken. Enerzijds ben ik jaloers, anderzijds schrik ik ervan. Zelf steek ik heel anders in elkaar. Ik kan er niet mee leven, laat ik het zo zeggen, ik kan er niet dóór leven. Ik verlies mijn controle, mijn vermogen om helder te denken, het zicht op het leven. Ik word opgeslokt door de angst. Mijn lichaam staat in een stress-stand. Er is geen uitknop. In mijn hoofd vliegen duizenden gedachten door elkaar. Ik krijg er geen grip op. De pijn in mijn lichaam is enorm. Komt het van de stress? Wat als dat niet zo is?! Angst, complete angst. Het beheerst mij terwijl ik het niet wil. Ik probeer te “leven”. Ik kijk even televisie, ik luister even muziek, ik schrijf even of ga even wandelen. Vervolgens beland ik weer in de realiteit en reageert mijn lichaam. Ja, ik ben moe en voor sommige mensen ben ik vermoeiend.

 

We zullen hier met zijn allen doorheen moeten komen. We kunnen er niet aan ontsnappen. Je kunt niet even op vakantie, er even afstand van nemen of ervoor wegvluchten. HET IS ER. Nu zal ik een manier willen ontdekken waarop ik mij hierdoorheen kan slepen. Iets dat mij op de been houdt. Ik heb mij afgezonderd. Ik sluit mij af van de buitenwereld, ik bezoek niemand. Ik ben alleen.

Gelukkig is er de telefoon. Op afstand, toch dichtbij. Hoe kunnen we elkaar helpen? Ervoor zorgen dat we alle maatregelen opvolgen, gepaste afstand houden, sociale contacten voorlopig zoveel mogelijk mijden. Maar voor hoe lang?!

 

De mens heeft sociale contacten nodig en intimiteit. Door deze crisis, verliezen we elkaar. Ik zal een voorbeeld noemen, welke ik recent heb meegemaakt.

 

Ik stond in de rij in een winkel in mijn woonplaats. Er stonden twee klanten voor mij. Een mevrouw werd geholpen aan de kassa. Een vrouw achter haar schraapte haar keel. De mevrouw aan de kassa riep meteen: “Ja, 2 meter afstand graag!”. Waarop de andere mevrouw rustig reageerde: “Ik heb echt nergens last van hoor”. De mevrouw reageerde fel: “Dat is nou precies wat ze in Italië ook allemaal zeiden en zie de toestand daar”. Ik zei: “Maar mevrouw, als u geen 15 minuten in iemands buurt bent is de kans op besmetting klein”. Weer een felle/boze reactie: “Meisje, dat mag ik hopen voor je! Jij moet de filmpjes maar eens gaan kijken van de mensen die daar op de I.C. liggen meisje. Dan zal je zelf zien dat deze mensen niet aan gewone zuurstof liggen! Het is niet zomaar een griepje! Door mensen die er zo mee omgaan loopt dit helemaal uit de hand, net als in Italië!”

 

De caissière hielp haar verder. Toen ze weg was zei een medewerker: “Tja, dan moet ze ook niet meer gaan winkelen maar thuis gaan zitten”. Toch kon ik mij zo goed verplaatsen in de vrouw. Ze moest eens weten hoeveel paniek en angstaanvallen ik elke dag doormaak. De stress in mijn lichaam is ondraaglijk! Ik snap haar bezorgdheid, zelf ben ik ook bang dat het die kant op gaat. Maar ik moest toch boodschappen hebben. Mensen verliezen door paniek en angst hun sociale vermogens, normen en waarden vallen weg. Hoe erg is dat! Dit zie je in veel crisissituaties gebeuren, zoals bij oorlogen, natuurrampen of ziekte zoals deze.

 

Laten we alsjeblieft acht slaan op elkaar en voor elkaar blijven zorgen al is het maar in de kleine dingen. Blijven genieten van de momenten en “mini” zonnestralen. Dit is wat ik elke dag weer voorneem als ik opsta. Ik doe wat ik kan om rust te creëren, voor mijzelf en voor de mensen om mij heen. Op afstand wel te verstaan en alles binnen mijn vermogen. Ik ben dankbaar voor elke dag die mij gegeven wordt, sterker nog voor elk uur en elke minuut. Ik weet hoe broos het leven is. In 2014 verloor ik 4 mensen die dichtbij mij stonden. Zelf heb ik te maken met een ziekte en aandoeningen. Daarom ben ik des te meer dankbaar voor elke dag die God mij geeft. Ja, ik ben gelovig en ja ik worstel ook. Het lijden is mij niet vreemd. Ik heb angsten ondanks ik weet dat God bij machte is om verandering te brengen. Maar ik weet ook dat ik een mens ben, niet meer dan een ander. God geeft mij kracht om te blijven staan. Ik val heel vaak, maar als ik 100 keer val sta ik 101 keer weer op. Hoe? Ik heb geen idee. Althans ik geloof dat het geloof dat in mij teweegbrengt!

 

So keep going! Tel je zegeningen en probeer te blijven genieten, elke minuut. Zeg “Ik hou van je” tegen alle geliefden en spreek je uit hier en nu.

 

Be Blessed!

Paniek

12 gedachten over “Paniek

    • 28 april 2020 om 06:25
      Permalink

      Well you’re very welcome. And thank you for taking time to response on it!?☺

  • 14 mei 2020 om 15:23
    Permalink

    Hi are using WordPress for your blog platform? I’m new to the blog world but I’m trying to get started
    and create my own. Do you require any html coding expertise to make your own blog?

    Any help would be greatly appreciated!

    • 14 mei 2020 om 18:26
      Permalink

      Hello Jacqueline,

      Yes,I use wordpress on mywebaite. You can create your own lay out and theme. With plugins you have the ability to build it all yourself. There is also a helping tool, it’s a plugin called Website Builder. There a a lot of options. When you search for it on Google it can help. You can find videos at YouTube as well.https://youtu.be/pSyp-gR_np0

      I hope it can help you. Good luck with it! Keep me informed if you like. I would like to visit your website too!☺???‍♀️

  • 20 mei 2020 om 18:01
    Permalink

    I always used to read post in news papers but now as I am a user of net thus from now
    I am using net for posts, thanks to web.

    • 23 mei 2020 om 19:40
      Permalink

      I hope my articles are not the same as the newspapers. That is not my intention. I just want to share my opinion and thoughts. Life can be hard and tough but so are we. I just want to try to inspire and encourage people.

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.