28-11-19

Start!

Vorige week dinsdag, heb ik ineens te horen gekregen dat mijn hoofdtraject per direct startte. Afgelopen dinsdag was mijn 1e therapie dag in de groep. Het is allemaal nog heel onwerkelijk. Het moet nog even landden. Maar ik ben echt zó enorm opgelucht! Ik vind het spannend maar tegelijkertijd ben ik ontzettend blij dat ik gestart ben! Het had niet op een beter tijdstip kunnen komen. Ik probeer weer meer te ondernemen, meer onder de mensen te komen. Dat ging redelijk goed. Ik weet dat het gevoel altijd achteraankomt en dat ik dingen weer op moet pakken.

Nu zijn er situaties geweest, waarbij ik mijn grenzen niet aan kon geven. Mensen gaan er zo vaak overheen. Dat is zo frustrerend. Ben ik niet duidelijk? Ben ik te soft, te lief of merken ze gewoon dat ze wel een loopje kunnen nemen met me? Ik ga er niet over uitweiden maar ik weet dat dit ook een thema is waar ik graag mee aan de slag wil gaan! Wat zijn mijn grenzen, wat wil ik, wat vind ik fijn/wat niet, wat zijn mijn dromen, normen & waarden en waar voel ik mij echt goed bij? Voor een ander misschien simpele vragen, niet voor mij. Elke dag vindt er een battle in mij plaats. Een gevecht waar ik moe van word. Het kost bergen energie.

Elke dag kijk ik weer uit om te gaan sporten. Ik sport nu 4-5 keer per week, of ik zin heb of niet, of ik moe ben of niet etc. Ik maak er tijd voor. Het is mijn uitlaatklep, de plek waar ik mij veilig voel, waar ik goed in ben en wat ik echt wel leuk vind.

Voornamelijk het kickboksen, ik leer er veel, de groep voelt goed, de beste momenten uit mijn week zijn de kickbokslessen!!!

 

 

Zo ik hoop dan ook dat ik kan blijven trainen, het is noodzakelijk. Maar mijn lichaam werkt helaas niet altijd mee. Mijn cholesterol (voornamelijk het LDL-gehalte), is niet genoeg gezakt. Nu moet ik mijn medicatie weer verhogen! Naar de 1 na hoogste doses. Als dat niet werkt zou er weer een medicijn bijkomen namelijk: Ezetimib. Dit wil ik niet! Ik wil ook niet verhogen! Dat heb ik dan ook niet gedaan, tegen het advies van de arts in. Het is toch mijn lichaam? Ik wil erover nadenken, erover geïnformeerd en geadviseerd worden met goede onderbouwing.

Dat raad ik iedereen aan, om altijd eerst zelf informatie en kennis te vergaren, je te laten adviseren of te laten informeren. Je hebt maar een lichaam en daar moet je zuinig op zijn, nietwaar?  Ik zou ook graag het stigma aankaarten wat betreft hulp vragen of aannemen. Het is geen teken van zwarte, integendeel! Je gaat je angsten aan, je durft naar jezelf te kijken en veranderingen aan te brengen. Ik zeg: ‘Dat is super moedig’.

 

Volg jouw weg, durf je angsten aan te gaan en er zal een nieuwe wereld voor je opengaan!

Start!

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.