19-09-19

 

Poging

 

Hierbij weer eens een poging om toch iets op papier te zetten. Het schrijven wil de laatste tijd niet zo lukken. Ik doe mijn best maar elke poging die ik onderneem mislukt. Het is niet dat ik de inspiratie mis, maar mijn hoofd is vol. Ik kan soms gewoonweg niet nadenken, alles kost moeite. Het uitvoeren van alle dagelijkse taken is dan al een onderneming op zich. Het is vreemd om zo open te schrijven, toch voelt het ook goed. Mijn wens is echt dat ik andere hiermee kan helpen. Door het delen van je ervaringen voel je jezelf sterker worden. Je niet langer achter een masker verschuilen maar zijn wie je bent, laten zien en uitstralen wat je van binnen ook voelt. Dat is niet altijd makkelijk en ook niet altijd nodig. Niet iedereen kan er mee omgaan en soms weet je zelf ook dat het soms beter is om even sterk te zijn. Er zijn plaatsen, mensen en momenten waarop het niet mogelijk is en juist jezelf kan tegenwerken. Weten wanneer je door moet gaan en wanneer je op de rem moet gaan staan is zo belangrijk!

 

Ik heb een tijd niet geschreven omdat het niet zo goed gaat. Ik ben gestart met kickboksen zoals ik had geschreven, maar na 1 maand heb ik al een blessure opgelopen. Daardoor kan ik nu 6 weken niet kickboksen. Ik kan je vertellen; dat is een nachtmerrie voor mij. Sporten is mijn uitlaatklep, ik heb het echt ontzettend hard nodig. Het is mijn therapie, mijn tweede thuis. Voor mij is het een les die telkens terugkomt. De les dat ik mijn grenzen aan moet geven en naar mijn lichaam moet luisteren. Ik weet het en toch doe ik het niet, telkens weer ga ik door. Door, door en door tot ik niet meer kan. Ik ga letterlijk door totdat mijn lijf mij tot halt roept. Rustig aandoen is niets voor mij, als je ergens voor gaat dan moet je alles geven en niet maar 70%. Toch leerde ik van een psychologe de les: “80 is prachtig”. Die woorden blijven wel hangen maar in de praktijk blijkt het nogal lastig te zijn. Wanneer geef ik 80%? Wanneer geef ik te veel, ga ik te ver?

 

Ik ben begonnen met het voortraject van de MBT-Behandeling. 1 keer per week hoor ik wat de behandeling in gaat houden. Dit brengt al veel teweeg. Toch hoop ik zo dat ik snel kan starten! Ik wil zo graag goed leren mentaliseren. Het zou mijn leven verrijken, een stukje verdraagzamer maken. Er zijn de laatste tijd veel momenten, dagen waarop ik op wil geven. Omdat ik moe ben, moe van dit leven. En toch zit er ergens diep in mij een aandrang om door te gaan. Ik begrijp er niets van. Het stopt niet. Ik ga, zal en moet doorgaan al moet ik kruipend doorgaan. Soms ben ik die instelling zat. Het overleven is geen pretje. Het is doorgaan op je tandvlees. Zicht op een toekomst houden is niet eenvoudig. Er is zoveel gebeurt dat ik mij afvraag wat er nog op mij wacht aangezien het leven vol met uitdagingen zit. Ik wil positief blijven, vooral naar mijn omgeving toe. Lopen met een masker, lachen en vooral niets laten blijken. Vallen en opstaan. Vooral dat laatste…

Poging tot schrijven

4 gedachten over “Poging tot schrijven

  • 24 september 2019 om 18:43
    Permalink

    Trots op je. Je schrijft… je hebt het moeilijk en je schrijft het van je af. Blijf positief. Ik heb afgelopen 6 weken heel wat afgejankt. Wederom ongevraagd een pittige tijd in mijn leven. Ik wil goed doen en eerlijk zijn en dan komt er een hoop oneerlijkheid tussendoor. Ook tussendoor hele mooie momenten. En die zie ik ook en daar kies ik voor extra van te genieten. Ik gun jouw ook die kracht meid. In moeilijke tijden 1 klein ding zien en daar vol bewust vol van genieten. Ik weet dat jij dat kan en dat het je kan helpen. Je bent een lieve fijne meid. Ik geloof in je.

    • 25 september 2019 om 17:15
      Permalink

      Dankjewel lieve Monique!

      Wat goed dat jij blijft kijken naar de mooie momenten. Daar kan ik veel van leren. Mijn focus verleggen en zien wat goed gaat, mooi is, waar ik iets in kan betekenen. Bedankt! Blij dat ik je heb mogen leren kennen! xxx

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.