12-10-19

Lang geleden heb ik eens gebokst. Ja, ik zat op kickboksen. Niemand had dat achter mij gezocht denk ik. Het is nu zo'n 10-12 jaar geleden ongeveer. Nu ben ik weer begonnen met boksen. 

Ik wil niet alleen werken aan mijn houding, ook aan mijn uitstraling en vechtlust. Een gezonde vechtlust wel te verstaan. Veel te lang heb ik over mij heen laten lopen, werd ik soms door het stof gehaald en bleef ik als een standbeeld staan. Ze zeggen altijd dat er drie soorten reacties zijn waarop een mens reageert op bijvoorbeeld gevaar: Vluchten, Vechten of bevriezen. Nou dat laatste gebeurde in veel gevallen bij mij en anders wel het 1e. Ik liet alles maar gebeuren en over mij heen komen. Wat kon ik nu eenmaal doen? Ik was klein, jong, slap, onzeker en bang. Ik werd niet voor niets 'zebra' of 'plastic botje' genoemd. Ik kon niets hebben, letterlijk niet en figuurlijk niet. Ik was 'te gevoelig' had geen dikke huid of was een aansteller. Ik moest maar wat meer haar op mijn tanden hebben, dingen sneller van mij afzetten en gewoon maar 'doorgaan'. 

Ik ging ook door. Ik ben 7 keer gevallen en 8 keer opgestaan. Ik ben neergeslagen, keerde mijn andere wang toe, stond weer op, werd groter maar niet krachtiger. Althans dat dacht ik. 
In sporten vond en vind ik mijn uitlaatklep. Alles kan ik erin kwijt. Jarenlang trainde ik meerdere dagen per week. Ik zat nooit stil. Ik wandelde niet, ik liep niet, ik rende, ik vloog zowat. Ik was geen stoptrein maar de hogesnelheidslijn. Snel, sneller, snelst. Dit leerde ik vroeger al bij atletiek. Ik nam het mee in mijn leven en het werkte. Tot twee jaar terug. BAM! Die muur was hard!

Ik viel, ben blijven liggen...

Toch stond ik uiteindelijk weer op. Ik moest mijzelf bij elkaar vegen, oprapen en langzaam weer overeind krabbelen. Ze zeggen niet voor niets: 'Met vallen en opstaan'. Sporten lukte een lange tijd niet, evenals schrijven. Geen energie, geen kracht, geen inspiratie, alleen maar moeheid.

Nu ben ik begonnen met boksen. Ik ben nog moe, maar men wat haal ik er een energie uit! Een kracht in mij die ik niet altijd voel, komt omhoog. Een strijdlust, een vechtlust. Vechten om te blijven leven. Ik wil niet langer vluchten. Ik wil de strijd aangaan, sterk staan en worden. Dat gaat niet zonder slag of stoot. 

Ik zal eerlijk zijn. Deze week start ik met een therapie, waar ik lang op heb moeten wachten. Ineens kan ik beginnen. Het is doodeng. Maar ik wil niet langer vluchten of rennen.

Ik wil stilstaan, de klappen vangen, vallen...maar ook weer opstaan! Niet alleen klappen vangen maar ook uitdelen, BOKSEN en weer LEVEN!

 

Boksen

Eén gedachte over “Boksen

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.