6-8-19

 

In Beweging

 

Het is goed om in beweging te zijn, het is gezond en je voelt je er fit door. Soms moet je in beging komen. Vandaag liep ik in de Oostvaarders Plassen, in Lelystad. Het was er erg mooi.

Ik was in beweging, ik liep door het natuurgebied. Dan zul je denken, dat brengt rust en je komt er tot jezelf. Het eerste geldt niet voor mij, het tweede wel. Vandaag, één jaar geleden, werd ik opgenomen. Niet voor lichamelijke klachten maar voor geestelijke klachten. Ik dacht na over alles wat er is gebeurd het afgelopen jaar. Het was allemaal heel ingrijpend, niet voor te stellen. Ik kan wel proberen om het aan je uit te leggen maar, het is erg moeilijk om met woorden te beschrijven. Het omvat veelal gevoelens, of juist niet.

Ik heb geleerd om op sommige momenten “beweging” in mijn leven te brengen. Niet blijven denken aan doelen, maar deze in werking stellen. Stap voor stap naar mijn doel lopen. Nu komt het. Ik loop niet, ik ren. Dat doe ik al mijn hele leven. Rennen is een van mijn grootste passies/hobby’s. Ik doe niets liever. Als kind liep ik graag hardloopwedstrijden. Het was ook een mechanisme van mij geworden. Als ik maar blijf rennen, hoef ik niet stil te staan. Dan kunnen gevoelens niet compleet binnenkomen, hoef ik niet steeds na te denken, heb ik afleiding en ben ik dus in beweging. Dit mechanisme is helaas hetzelfde als rennen op de loopband. Ik ben in beweging maar ik kom nergens, ik blijf op mijn plaats. Dat is frustrerend. Ik ren toch naar mijn doel? Helaas ga ik dan aan het doel voorbij. Het doel is niet het bewegen op zich, het alleen gefocust zijn op de finishlijn, nee! Het doel is om van de ‘run’ te genieten. De omgeving in je op te nemen, pauze nemen en stilstaan bij dat wat je ziet. Ik moet soms letterlijk een ‘pas op de plaats’ zetten. Stilstaan. Hoe eng is dat? Wat gaat er dan gebeuren, hoe reageert mijn lichaam daarop? Ik zit nooit stil. En dat is precies waar het ‘fout’ gaat. Ik ben niet meer gericht op het ‘hier en nu’. Ik voel niet meer.

Het doel in het leven is niet om al je dromen gerealiseerd te hebben. Het doel is om dromen te hebben, deze uit te voeren en daarvan genieten. Het doel van het leven is zien wat je hebt, niet alleen een verlangen naar. Dit vergeten we vaak. We rennen, vliegen, hollen en zo verstrijken de jaren. Staan we dan nog stil bij dat wat IS? Ik vaak niet merk ik. Toen ik daar in het natuurgebied in Lelystad liep werd ik daar sterk bij bepaald. Ik maak veel foto’s, maar zie ik het echt wel? In mijn hoofd raast een sneltrein op volle toeren. Zelfs in het natuurgebied zag en hoorde ik de treinen langs razen.

Ik ren van plek naar plek, dan zie ik een vogel, dan een bloem en vervolgens een vlinder. Stilzitten? Nee, dat kan niet. Ik moet toch wel alles zien en op de foto zetten.

Ik kwam een aantal mede fotografen tegen alsook vogel spotters. Een van de fotografe ging in het gras zitten. Ik liep haar voorbij. Ik zag hoe ze haar camera scherp stelde en heel gefocust foto’s maakte. Gewoon op haar gemak. Er was totaal geen sprake van haast, verre van. Ik liep haar voorbij, kijkend op mijn horloge. Ik vroeg een vrouw hoe lang de groene route die ik liep, duurde. ‘Geen idee’ zei ze. ‘Wij lopen hem gewoon altijd’. Jee, kan dat dan? Wat een ontspanning. Ik kreeg de zenuwen, wat als het park sluit, het gaat regenen, ik verkeerd loop? Angsten. Niets meer, niets minder. Ik had erge honger, gelukkig kwam ik een uitkijk hut tegen. Ik liep er naar binnen en pakte mijn brood. Toen vloog een wesp langs mijn oren, zo op mijn brood. Ik joeg hem weg en dacht: ‘Snel mijn brood opeten, voordat hij weer terugkomt’. In beweging, niet langzaam maar snel, sneller, snelst!

Ongelofelijk hoe snel het erin sluipt.

Ik liep weer verder. Ik fotografeerde een witte vlinder. Er vlogen er heel veel van rond. Ik denk het Kleine koolwitje. Dit vlindertje bleef in tegenstelling tot de Distelvlinder, niet snel stilzitten. In het begin van mijn wandeling heb ik een aantal foto’s kunnen maken van Distelvlinders. Deze zaten lang stil op dezelfde plek. Maar ik werd gek van het ‘Kleine koolwitje’! Toen werd ik bij het volgende bepaald: ik lijk wel erg veel op deze vlinder! Hij is klein, vliegensvlug en komt onrustig over.

Ik fladder ook vaak rond. In mijn hoofd ben ik altijd al met het volgende bezig, altijd 10 stappen vooruit.

Dit mechanisme lijkt haast verankerd in mij. Ik ben niet graag, lang op een en dezelfde plek. Ik wil alles zien, meemaken en vooral doen! Mijn bucketlist omvat duizenden activiteiten. Het liefst plan ik zoveel mogelijk tegelijk. Maar ik moet mijzelf tot een HALT roepen. Ik heb in deeltijdtherapie geleerd om te vertragen. Alles te vertragen. Zowel mijn denken als mijn doen. Bewust nadenken, bewuste keuze maken, bewust mijn aandacht op iets focussen. In beweging zijn en blijven maar niet op een gehaaste manier. Ontspannen.

Misschien heb ik je nu al vermoeid met mijn verhaal over beweging. Toch wil ik je vragen om ook eens rustig stil te staan. Wat ben je nu daadwerkelijk aan het doen? Hoeveel aandacht heb je bij jouw gezin, jouw werk, jouw sport, jouw voeding? Overal 30%, 50% of juist 200%? Brand je langzaam op? Heb je nog energie over? Volg je daadwerkelijk wat er gebeurt in jouw leven en in dat van de mensen die jij liefhebt? Geef alles je volledige aandacht. 

 

Vertraag zo nu en dan jouw “beweging”. Geniet van het onderweg zijn, het proces en het leven!

Beweging

Geef een antwoord

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.